Ustawy Nowego Ładu – National Labor Relations Act

National Labor Relations Act, czyli Ustawa o narodowych stosunkach pracowniczych, zwana także Wagner Act (Ustawa Wagnera), była najbardziej niechętnie przyjętą przez Kongres ustawą z 1935 roku. W obliczu uznania National Industrial Recovery Act z 1933 roku za niekonstytucyjną wielu polityków za konieczne uznało powołanie nowej legislacji regulującej stosunki między pracodawcą a pracownikiem oraz rolę związków zawodowych w gospodarce. Podobnie jak jej poprzedniczka, Ustawa Wagnera doprowadziła do wzrostu siły związków oraz wielu nieprzewidzianych i niepożądanych przez jej twórców skutków.

Niedługo po wejściu w życie National Industrial Recovery Act w 1933 zaczęły się dawać we znaki jej negatywne skutki. Szczególnie dotkliwą konsekwencją implementacji tej ustawy, będącą jednocześnie widoczną zarówno dla polityków, jak i opinii publicznej, były liczne oraz brutalne strajki. W samym roku 1934 wybuchło ich ponad 2000, a wiele z nich miało bardzo gwałtowny przebieg. Oczywiście doprowadzenie do takiej sytuacji nie było celem ustawy – zwolennicy regulacji zaczęli więc szukać sposobów na jej poprawienie. Miało nim być cudowne dziecko senatora Roberta F. Wagnera – projekt ustawy, która nie zmieniałaby organizacji przemysłu na szczeblu narodowym, lecz zajmowałaby się jedynie relacjami pracodawca-pracownik. Rozczarowanie i niezadowolenie z Sekcji 7(a) National Industrial Recovery Act (regulowała ona kwestie dotyczące pracowników i ich reprezentacji oraz wzrostu liczby związkowców, którzy stawali się coraz bardziej roszczeniowi) przygotowało dobry grunt pod nową legislację. Zwolennicy regulacji, chcąc uniknąć licznych strajków i niepokojów, musieli zdefiniować poprawnie ich przyczynę, co niestety im się nie udało. Zamiast zastanowić się, dlaczego jednocześnie ze wzrostem członkostwa nastąpił wzrost liczby i brutalności strajków, wolano skupić się na „problemie” powstawania tzw. firmowych związków zawodowych, które rzekomo miały działać przeciwko pracownikom. Twórcy nowego projektu mieli także inny problem – w przeciwieństwie do poprzedniczki z 1933 roku, nowa ustawa nie była już tak popularna.

Założenia ustawy

Portret senatora Roberta Wagnera, głównego twórcy ustawy Zdj. Wikimedia Commons
Portret senatora Roberta Wagnera, głównego twórcy ustawy
Zdj. Wikimedia Commons

Wagner Act miało odnieść sukces tam, gdzie National Industrial Recovery Act zawiodło. Ustawa ta przewidywała powstanie trzyosobowej rady zajmującej się relacjami między zatrudnionymi a zatrudniającym – National Labor Relations Board. W jej mocy leżała mediacja w dysputach pracowniczych oraz wprowadzanie w życie decyzji sądów, które tych dysput dotyczyły. Najważniejszym elementem ustawy były procedury dotyczące reprezentacji pracowników w sporze z pracodawcą. Nie dość, że zatrudniający był zmuszony do uznania każdego związku zawodowego (który mógł być przedstawicielem) oraz do negocjacji „w dobrej wierze”, to sami zatrudnieni mogli wybrać dowolny związek, który miał ich reprezentować (mogli też nie wybierać żadnego). W ten sposób doprowadzono do znacznego umocnienia pozycji negocjacyjnej oraz wpływów związków zawodowych, jednocześnie zapobiegając, rzekomo największemu problemowi Sekcji 7(a) – powstawaniu „firmowych” związków.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*