Ustawy Nowego Ładu – Social Security Act

Uchwalenie i wejście w życie

Tuż po tym jak plan Townsenda zyskał wielką popularność, prezydent powołał specjalną komisję pod przewodnictwem Frances Perkins, ówczesnej sekretarz pracy, w której znalazł się także m.in. sekretarz rolnictwa Henry Wallace, główny twórca Agricultural Adjustment Act. W pracach komisji z dużym entuzjazmem brał udział także sam Roosevelt. Już w styczniu 1935 roku zaprezentowano projekt ustawy Kongresowi. I choć dla większości zwolenników państwowych programów socjalnych zaprezentowany projekt był za mało radykalny, to właśnie dzięki temu przeszedł przez obie izby bez większej opozycji. Jak tłumaczył później Roosevelt, nie można było zrobić tak, jak chcieliby zwolennicy bardziej skrajnych rozwiązań, bo ustawa w ogóle by nie przeszła. Zastąpienie proponowanego przez niektórych finansowania programu z podatku dochodowego, mającego umożliwić „redystrybucję bogactwa od bogatych do biednych” finansowaniem z podatku od wynagrodzeń miało utrudnić unieważnienie ustawy w przyszłości. Taka forma według Roosevelta dawała beneficjentom: „prawne, polityczne i moralne prawo do pobierania świadczeń i zasiłków dla bezrobotnych. Z podatkiem od wynagrodzeń żaden cholerny polityk nie pozbędzie się mojego programu pomocy społecznej”. Ustawa weszła ostatecznie w życie w sierpniu 1935 roku.

Skutki i dziedzictwo

Pierwsze problemy nadeszły wraz z chwilą, gdy ciężar połowy podatku został narzucony, zgodnie z zapisami ustawy, na pracowników w 1937 roku. Zmniejszenie się pensji pracowniczych uderzyło tym mocniej, że w 1937 miał miejsce tzw. kryzys wewnątrz kryzysu, przezywany także „recesją Roosevelta”, spowodowany w dużej mierze przeregulowaniem gospodarki. Z czasem okazało się jednak, że był to najmniejszy problem, jaki ta ustawa spowodowała. W 1938 roku musiano obniżyć wysokość podatku z 6% do 2%, a powoli zmieniająca się struktura demograficzna z roku na rok miała w przyszłości znacznie podwyższyć koszty programu. Kolejną oczywistą wadą jest fakt, że państwowe programy finansowane pod przymusem, z podatków, stworzyły nieuczciwą konkurencję dla prywatnych podmiotów, które pojawiły się w większej liczbie wraz z powrotem normalnej sytuacji gospodarczej. Ubezpieczenia od bezrobocia przyczyniły się także do dalszego zaburzenia rynku pracy oraz wzrostu liczby bezrobotnych. Mimo wszystkich problemów i wizji nieuniknionego bankructwa programu SSA uznawany jest za jedno z największych osiągnięć Roosevelta i najtrwalszy wkład Nowego Ładu w historii. I choć w praktyce ustawa ta była jedynie celnym politycznym zagraniem będącym kolejnym krokiem do rychłej reelekcji ówczesnego prezydenta, to stała się jednocześnie pierwszym silnym wtargnięciem państwa w rynek ubezpieczeń i niechlubnym wzorem do naśladowania.

Jan Jakub Tyszkiewicz – absolwent historii i student prawa, z przekonania libertarianin, wolnorynkowiec i monarchista. Szczególnym zainteresowaniem darzy historię USA oraz kryzysów, a także mechanizmy gospodarki i ekonomię.

Bibliografia

  1. Moser J. E., Presidents from Hoover Through Truman, 1929-1953, Westport 2002.

  2. Gould L. L., The Modern Presidency, University Press of Kansas, Kansas 2003.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*