W nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku na północnym Atlantyku podczas swojego dziewiczego rejsu zatonął parowiec RMS Titanic

Tuż przed północą 14 kwietnia Titanic zderzył się z górą lodową. O godzinie 23:40 marynarze z bocianiego gniazda zauważyli czarny zarys góry lodowej o czym natychmiast zameldowali. Pierwszy oficer, William Murdoch – chcąc uniknąć zderzenia – wydał sternikowi Robertowi Hichensowi rozkaz: „Prawo na burt” , co oznaczało, że statek ma skręcić w lewo, ponieważ w tamtych czasach wydawano komendy nie na ster, ale na rumpel), a maszynowni: „Cała wstecz”. Po 37 sekundach od zauważenia góry doszło do kolizji. Bezpośrednio w wyniku uszkodzeń woda zaczęła się wlewać do sześciu pierwszych przedziałów. „Titanic” według obliczeń mógł utrzymać się na wodzie przy zalanych maksymalnie czterech kolejnych przedziałach. Równocześnie szybkość napływu wody przekraczała możliwości jej usuwania przez pompy. W rezultacie doszło do zanurzania się dziobu „Titanica” i w końcu woda z zalanych przedziałów zaczęła się przelewać nad sięgającymi pokładu E (miejscami – pokładu D) grodziami wodoszczelnymi chroniącymi kolejne przedziały. Szalupy, które były na statku mogły pomieścić tylko połowę pasażerów, a w dodatku marynarze ładowali je tylko w połowie nie mając dostatecznej wiedzy o ich pojemności.

Tej nocy wystrzelono 8 białych flar w pobliżu zauważyła je załoga statku Californian lecz nie pospieszyła z pomocą myśląc, że to była jedna z atrakcji dla pasażerów na Titanicu. Flary, które oznaczały potrzebę pomocy były czerwone. O 4:00 rano 1,5 godziny po zatonięciu Titanica z pomocą przybyła Carpathia, która zabrała ocalałych na pokład.

W katastrofie Titanica zginęło ponad 1500 osób w tym m.in. kapitan Smith, starszy oficer Wilde i pełniący wachtę w chwili katastrofy pierwszy oficer Murdoch. Liczba ocalonych to około 730 osób. 


Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*