23 czerwca 1937 roku rozpoczął się tzw. konflikt wawelski

Gospodarzem katedry na Wawelu w tym czasie był abp. Adam Sapieha. Nie był on chętny na naruszanie królewskiego charakteru krypt wawelskich. W roku 1916 nie wydał zgody na pochówek Henryka Sienkiewicza, a w 1927 roku zgodził się na złożenie szczątków Juliusza Słowackiego z podkreśleniem, że będzie to ostatni taki pogrzeb. Kolejny problem pojawił się po śmierci marszałka Piłsudskiego. Zwolennicy ojca niepodległości byli zdecydowani na to, że powinien on spocząć na Wawelu. Abp. Sapieha wyraził zgodę na złożenie trumny w kaplicy św. Leonarda. Wydarzyło się to 18 maja 1935 roku. Było to jednak rozwiązanie tymczasowe. W czerwcu 1937 roku gospodarz katedry podjął decyzję o przeniesieniu zwłok do kaplicy pod Wieżą Srebrnych Dzwonów. Argumentował to niewielką przestrzenią w aktualnym miejscu spoczywania szczątków, a także wilgocią. Sugerował, że kieruje się dbaniem o stan zwłok Piłsudskiego. Poinformowany o tym zamiarze Bolesław Wieniawa-Długoszowski nie zgodził się na to. W nocy z 23 na 24 czerwca dokonano przeniesienia trumny. Był przy tym proboszcz katedry – ks. Stanisław Domasik. Rozpoczęły się protesty organizowane przez władze sanacyjne. Zawziętym przeciwnikiem decyzji abp. Sapiehy był prezydent Mościcki. Zarzucano gospodarzowi katedry niechęć do marszałka, obrazę jego kultu i majestatu prezydenta RP. Nie były to zarzuty bezpodstawne, ale wyolbrzymione. Sapieha był przeciwny władzom sanacyjnym w 1926 roku. W praktyce jednak darzył on marszałka szacunkiem. Arcybiskup odpierał zarzuty i ostatecznie konflikt zażegnano na posiedzeniu sejmu 20 lipca 1937 roku. Marszałek Piłsudski spoczywa w kaplicy pod Wieżą Srebrnych Dzwonów po dziś dzień.  

Jan Lewandowski

Fot. NAC

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*