30 maja 1649 roku król Jan II Kazimierz Waza poślubił Ludwikę Marię Gonzagę de Nevers, wdowę po swoim bracie królu Władysławie IV Wazie

Jan II Kazimierz Waza poślubił Ludwikę Marię Gonzagę de Nevers – Maria Gonzaga de Nevers była księżniczką mantuańską, córką księcia Karola Gonzagi i Katarzyny de Guise, księżnej Maine. Pochodziła z jednej z najświetniejszych i najlepiej skoligaconych rodzin arystokratycznych siedemnastowiecznej Francji.

Księżniczka i Jan Kazimierz poznali się w 1640 roku. Przyszły król po prawie dwóch latach spędzonych w francuskim więzieniu bawił właśnie w Paryżu. Miasto huczało o domniemanym romansie. Podarowała ona mu swój portret i planowała małżeństwo z nim. Jednak on wrócił do Polski. Ona zaczęła prowadzić w Paryżu salon literacki i lecząc pustkę po Janie, wzorem swej przyjaciółki pani de Rambouillet, przeżyła romans z Henrykiem d’Effiat. Nie twrało to długo – markiz stanął na czele antykrólewskiego spisku, został aresztowany i w 1642 roku został ścięty.

W 1644 roku zeswatano ją z polskim królem Władysławem IV. Nie była przepełniona entuzjazmem, co do osoby przyszłego małżonka, ale przyjęła małżeństwo z radością, gdyż dawało to jej perspektywę upragnionej korony i tytułu królewskiego. Wiązała się z tym również zmiana pierwszego imienia Marii na Ludwika, ponieważ w Rzeczypospolitej imię Maria uważano dość powszechnie za zarezerwowane dla Matki Boskiej. Podpisano kontrakt ślubny, na mocy którego wraz z ręką Marii Władysław miał otrzymać niebagatelną sumę 700 000 skudów tytułem posagu i odszkodowania za rezygnację z roszczeń do dziedzictwa mantuańskiego, a przyszła królowa całość sum pochodzących ze sprzedaży jej francuskich włości. 5 listopada 1645 roku odbył się ślub per procura Władysława i Marii. Rok później doszło do oficjalnej uroczystości i koronacji Ludwiki Marii na królową. Król ożenił się z nią z celów czysto politycznych i dla pieniędzy. Trzy lata później królowa została wdową…

Pół roku później Jan Kazimierz młodszy brat Władysława został królem Polski. 30 maja 1649 roku doszło do zawarcia małżeństwa 38-letniej Ludwiki Marii i 41-letniego Jana Kazimierza. Wcześniej uzyskano dyspensę ponieważ poślubienie wdowy po bracie było uważane wtedy za kazirodztwo. Pozycja królowej bardzo się umocniła. Dostrzegając depresję i infantylizm męża, w znaczącej części przejęła rządy – w Polsce odnowił się wtedy „syndrom Bony”, czyli niechęci do rządów „baby”. Jan Kazimierz był do żony przywiązany i odnosił się do niej serdecznie. Jednak w czasie małżeństwa król zdradzał królową nieustannie. Mimo tego był całkowicie psychicznie od niej zależny. W sporach zawsze jej ustępował. Podczas trwającego osiemnaście lat małżeństwa urodziła mu dwójkę dzieci, jednak zmarły one w niemowlęctwie.

Królowa Ludwika Maria zmarła w 1667 roku w wieku 56 lat. Nie pozwoliła wezwać do swego łoża Jana Kazimierza, który brał udział w obradach sejmu. Jej śmierć wywołała na królu ogromne wrażenie, płakał jak dziecko i trząsł się na całym ciele. Jego rozpacz była wielka. Niedługo potem abdykował i wyjechał z Polski do Francji.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

*