Wojna potrafi zabrać dziecku wszystko, nawet imię. Dziecko szczęścia. Przeżyłam Lebensborn Barbary Paciorkiewicz prowadzi do jednego z najmniej wygodnych tematów okupacyjnej historii: losu polskich dzieci uznanych przez nazistowski system za „zdolne do zniemczenia”.
Autorka wraca do własnej historii z perspektywy osoby, która po latach próbuje nazwać doświadczenie odebrania domu, języka, rodziny i poczucia ciągłości. W centrum książki znajduje się dziecięca pamięć: urwane obrazy, lęk, obcy język, nowe imię i świat, w którym o losie dziecka decydowały rasowe kryteria niemieckiej machiny administracyjnej. Już w części „Od autorki” Barbara Paciorkiewicz pisze, że jako kilkuletnie dziecko była przenoszona „z miejsca na miejsce” i dopiero po latach zrozumiała, że odebrano jej także tożsamość, ojczyznę oraz mowę polską.
Książka czeka na Ciebie tutaj:
Książka łączy osobiste wspomnienie z dokumentami, fotografiami i materiałami archiwalnymi. Dzięki temu historia jednostkowa nie zostaje zawieszona w próżni. Otwiera szerszy temat germanizacji dzieci polskich, działalności Lebensborn i powojennego mierzenia się z prawdą, której przez dekady brakowało w powszechnej świadomości.
Dziecko szczęścia. Przeżyłam Lebensborn jest świadectwem osoby, której dzieciństwo zostało wpisane w system przemocy, fałszywych dokumentów i narzuconej tożsamości. Publikacja przypomina, że wojna trwa także w biografiach tych, którzy musieli odzyskiwać siebie długo po jej zakończeniu.
Książka ukazała się nakładem Księżego Młyna Domu Wydawniczego oraz Muzeum Dzieci Polskich – ofiar totalitaryzmu w Łodzi. Wydanie zawiera materiały ze zbiorów Barbary Paciorkiewicz oraz opracowanie poświęcone germanizacji dzieci polskich w okresie II wojny światowej.
