Hunowie – piekło w Europie

Brytania

Sytuacja wysp brytyjskich skomplikowała się wraz z napływem Hunów do Europy. W 406 roku Germanie przełamali granice na Renie i zalali Galię. Zdesperowani Rzymianie nie wiedzieli jak zareagować. Brakowało żołnierzy, skarb świecił pustkami.

Niedługo później podjęto decyzję o ratowaniu Galii kosztem Brytanii. Z wysp odwołano legiony, które miały być posłane do walki na terenie dzisiejszej Francji. Brak wojsk rzymskich oznaczał koniec panowania rzymskiego w Brytanii. Opuszczona w 407 roku stała się celem ekspansji wielu ludów. Od południa wyspie zagrażali piraci sascy. Z północy napływali Piktowie, którzy po przełamaniu wału Hadriana wdarli się do dawnych posiadłości rzymskich. Natomiast od zachodu przybywali celtyccy Irowie.

Od połowy V wieku do Brytanii zaczęły napływać plemiona Jutów i Anglów. Śmiało można stwierdzić, że od 450 do 550 roku Brytania została skolonizowana. Wraz z postępem kolonizacyjnym zaczęły się kształtować organizacje państwowe oraz ustrój polityczny. Wodzowie poszczególnych plemion, po znalezieniu odpowiedniego miejsca na osiedlenie, organizowali państewka o charakterze patrymonialnym. Początkowo tych państewek było kilkanaście. Na przestrzeni lat wzajemne konflikty uszczupliły nieco tą liczbę. Ostatecznie ukształtowało się siedem państw. Stąd wzięła się nazwa systemu funkcjonującego w tamtym czasie w Brytanii, historycy określają ten system mianem Heptarchii. Tymi siedmioma królestwami były: Wessex, Sussex, Essex, Kent, East Anglia, Mercja i Nortumbria.

Ciekawą kwestią dotyczącą Brytanii w tamtym czasie jest religia. Wszystkie ludy przybywające na wyspę były poganami. W przeciwieństwie do wydarzeń, które miały miejsce na kontynencie europejskich plemiona, te zamieszkujące Brytanie, nie były zainteresowane przyjęciem chrztu. Co więcej, gardzili religią chrześcijańska ze względu na Brytów, którzy zdominowani przez przybyszów byli chrześcijanami. Chrystianizacja nastąpiła dosyć późno, bo dopiero w końcu VI wieku. Wtedy też swój pontyfikat zaczął Grzegorz I i to z jego inicjatywy rozpoczęto nawracać miejscowe ludy. W wyniku misji południe Brytanii przyjęło chrześcijaństwo z Rzymu, natomiast północ Szkocja za pośrednictwem Irlandii. Jednym z najważniejszych skutków przyjęcia chrześcijaństwa, który potwierdza się nie tylko w tym przypadku, jest zjednoczenie. Integracja Brytanii była procesem powolnym i wynikała z czasowej przewagi jednego królestwa nad innymi. I tak kolejno hegemonię sprawowały królestwo Kentu, następnie Nortumbrii, Mercjii. Z początkiem IX wieku hegemonem stało się królestwo Wessexu leżące na południu wyspy. Do ostatecznego scementowania doprowadziły najazdy piratów duńskich, których celem było całkowite opanowanie wyspy.

Ostrogoci

Początkowo Ostrogoci, uciekając przed Hunami, osiedlili się za zgodą Rzymu w Panonii. Jednak kraina ta nie została domem wschodniego odłamu Gotów. Wydarzenie z lat 476-480 zmusiły Konstantynopol do interwencji w Italii. Odoaker chciał się usamodzielnić, nie satysfakcjonowała go rola namiestnika w Rzymie. Chciał suwerennej władzy, co wzbudziło niepokój w Cesarstwie Bizantyjskim. Władza w Konstantynopolu, widząc chęć do emigracji u Ostrogotów, poprosiła ich o pomoc. Cesarz wyszedł z inicjatywą, aby przenieśli się do Italii; warunkiem było pokonanie Odoakra. Germanie się zgodzili. W 488 roku pod wodzą Teodoryka ruszyli do Italii. Przełamali opór, jednak do zdobycia pozostała silnie umocniona Rawenna, gdzie skrył się Odoaker. Doszło do oblężenia, które nie przyniosło zamierzonych celów. Teodoryk zdecydował się na podstęp. Wywabił Odoakra z miasta propozycją negocjacji a następnie go zamordował. Władzę w Italii przejęli Ostrogocii, których znaczna cześć osiedliła się w północnej Italii. Teodoryk władał Italią w podwójnym charakterze, dla Ostrogotów był królem, natomiast wobec ludności rzymskiej pełnił funkcje namiestniczą.

Warto wspomnieć, że państwo Ostrogotów w Italli było jedynym legalnym państwem utworzonym przez Barbarzyńców w tamtym okresie. Ludność germańska rządziła się swoim prawem plemiennym, uprawiała ziemię, która została odebrana stronnikom Odoakra. Teodoryk w Italii był postrzegany pozytywnie, nie odrzucił tradycji rzymskiej, panował w sposób tradycyjny: zachowany został senat, urzędy i okręgi miejskie. Jedynie wojskiem zarządzano na wzór germański, gdzie dowództwo sprawował comes, do którego należało utrzymywanie porządku wśród miejscowej ludności. Teodoryk wspierał kulturę, wspaniała zabudowa Rawenny jest w dużej mierze zasługą. Co ciekawe, kobiety z otoczenia króla, odebrały staranne wykształcenie. Inne podejście cechowało Gotów w stosunku do mężczyzn, uważali, że należy ich kształcić przede wszystkim na wojowników. Teodoryk zmarł w 526 roku. Został pochowany w specjalnie przygotowanym mauzoleum, które zdobiły mozaiki. Są one główną atrakcją turystyczną w Rawennie.