Hunowie – piekło w Europie

Hunowie przyczynili się do gwałtownych przemian w Europie w IV i V wieku. Swoim najazdem wymusiły migracje w całej Europie. Słabe Cesarstwo Rzymskie nie potrafiło się przeciwstawić. Upadek imperium doprowadził do kształtowania się do państw barbarzyńskich na ziemiach dawnego cesarstwa a w dalszej perspektywie do kreowania się państw narodowych tj. Francja czy Niemcy.

Słowem wstępu

Rok 476 powszechnie uznaje się w Polsce za koniec okresu starożytnego. Potężne Imperium Rzymskie na Zachodzie przestało istnieć, co było wyznacznikiem nadchodzenia nowych czasów. Jednak należy być świadomym tego, że przejście z jednej epoki do drugiej nie zależy tylko od jednego wydarzenia. Rodzenie się nowej rzeczywistości jest procesem. Szereg zdarzeń, kluczowych przeobrażeń decyduje o nadchodzącej zmianie. Tak było w przypadku średniowiecza. Okres starożytny to organizmy polityczne Bliskiego Wschodu, Grecji oraz Rzymu. Ten ostatni ma największe znaczenie, jeżeli chodzi o wejście w nową epokę. Upadek Cesarstwa na zachodzie był początkiem nowego otwarcia, kształtowania się państw europejskich tj. Francja czy Niemcy. Symbolem tego upadku stał się rok 476, kiedy to Odoaker odsyła insygnia cesarskie do Konstantynopola. Tym samym kończy się żywot cesarstwa na zachodzie.

Migracje w IV i V wieku. Zdj. Wikimedia Commons
Migracje w IV i V wieku. Zdj. Wikimedia Commons

Data, która przyjmujemy za początek średniowiecza jest symboliczna. Wiele wydarzeń poprzedzających ją miało ogromny wpływ na zakończenie czasów starożytnych. W zależności od poglądów, badacze wysuwają różne teorie dotyczące czasu i wydarzeń, które miały mniej lub bardziej przyczynić się do upadku Imperium Rzymskiego, a co za tym idzie, narodzin nowej epoki – wieków średnich zwanych też wiekami ciemnymi.

Jedną z tych dat jest rok 378, wtedy to miała miejsce bitwa pod Adrianopolem. Stracie Rzymian z Wizygotami zakończyło się klęską wojska rzymskiego, które straciło dawny blask. Podczas bitwy zginął cesarz Walens. Bez wątpienia bitwa i jej wynik były decydujące w kształtowaniu dalszego biegu wydarzeń.

Kolejną datę, którą możemy przyjąć za końcową jest rok śmierci Teodozjusza Wielkiego (395). Zgodnie z wolą cesarza Imperium zostało podzielone na część wschodnią, którą miał zarządzać Arkadiusz oraz część zachodnią, oddaną pod zarząd Honoriusza. Honoriusz był zbyt młody, aby sprawować władzę, dlatego opiekę nad nim sprawował Stylicho, był on głównodowodzącym wojskami rzymskimi na zachodzie. Pochodził z mieszanej rodziny, ojciec był Wandalem, natomiast matka Rzymianką.

Kolejnym istotnym wydarzeniem, będącym znakiem nadchodzącej zmiany, było zdobycie Rzymu przez Wizygotów w 410 roku. Wieczne miasto przez trzy dni było łupione, uprowadzono siostrę Honoriusza. W 370 roku w Europie pojawiają się Hunowie. Ludy te wywołują efekt domina, spychając Germanów na zachód Europy. W 406 roku „pęka” granica na Renie. Na tereny cesarstwa wdzierają się masy barbarzyńców. Cesarstwo nie jest w stanie się bronić.

Hunowie

Pierwotną siedzibą tego ludu były tereny na wschód od jeziora Bajkał, gdzie prowadzili działania przeciwko cesarstwu chińskiemu. Hunowie byli grupą ludności pochodzenia turskiego; byli specyficznym społeczeństwem o charakterystycznych obyczajach. Dla Rzymian stanowili szczyt barbarzyństwa i brzydoty. Nie mieli zarostu, ponieważ nacinali małym chłopcom policzki, co powstrzymywało wzrost włosów. Byli silni i krępi, niechętnie podróżowali pieszo. Całe życie spędzali na koniach, także podczas snu. Jedli półsurowe mięso podgrzane między grzbietem konia a udami, pili dużo mleka. Nie posługiwali się ogniem, prowadzili koczowniczy tryb życia. Nie uznawali żadnej formy domów, nie zmieniali odzieży. Mieszkali w jurtach i kibitkach, czyli w namiotach umieszczonych na wozach dwu- lub czterokołowych. Nosili jedną szarą szatę. Handlowali skórami, futrami i bydłem, które sprzedawali za złoto. Podstawą ich utrzymania były grabieże oraz daniny ściągane od podbijanych ludów. Swoich zmarłych chowali w obrządku szkieletowym a wybitnym arystokratom sypali potężne kurhany.

W połowie IV wieku susza wypaliła pastwiska w stepach środkowej Azji, zmusiło to koczujące tam ludy do migracji. Hunowie udali się na zachód. W 375 roku przekroczyli Don, pokonali Alanów oraz Ostrogotów. Tym samym Hunowie nacierali na ludy, które pod ich naporem przesuwały się na Zachód, przekraczając granice ustanowioną na Renie i Dunaju. Był to początek wielkiej wędrówki ludów, która przyczyniła się do rozpadu Imperium Rzymskiego na zachodzie.

2 komentarze

  1. Dobry tekst

  2. Polecam poprawic błedy stylistyczne.Poza tym OK.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*