Tego dnia 2017 roku w wieku 94 lat zmarła Alina Janowska
Alina Janowska była polską aktorką filmową, teatralną i telewizyjną. Brała udział w powstaniu warszawskim. Znana z wieli ról filmowych. Jej pierwszą była rola w filmie “Zakazane Piosenki”, w którym zagrała śpiewaczkę uliczną.
Pochodziła z rodziny ziemiańskiej, będąc córką Stanisława Janowskiego, inżyniera rolnika oraz adiutanta generała Józefa Dowbor-Muśnickiego, i Marceliny z domu Rymkiewicz, która zrezygnowała z kariery śpiewaczki operetkowej na rzecz rodziny.
Jej stryj, Bohdan Janowski, będący oficerem i właścicielem majątku Polany II koło Wiszniewa, zginął w Katyniu. W dzieciństwie mieszkała w różnych miejscowościach, takich jak Berdówka, Brody pod Kalwarią Zebrzydowską, Miętne i Żyrowice. Uprawiała łyżwiarstwo i taniec.
Na końcu 1939 roku wraz z matką i bratem trafiła do obozu jenieckiego Stalag I B Hohenstein niedaleko Olsztynka, lecz udało jej się uniknąć przymusowych prac w Niemczech i została przydzielona do pracy w ogrodach pałacowych w Wilanowie.
Aresztowana w nocy z 23 na 24 kwietnia 1942 roku, została oskarżona o działalność w podziemiu oraz pomoc rodzinie żydowskiej. Przetrzymywana na Pawiaku w Warszawie, przeszła liczne przesłuchania w siedzibie Gestapo na al. Szucha 25.
6 listopada tego samego roku została uwolniona, co pozwoliło jej uniknąć deportacji do obozu w Oświęcimiu. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim od pierwszego dnia jako łączniczka batalionu „Kiliński” pod pseudonimem „Alina”, choć nieformalnie zwano ją „Setką” jako niezawodną członkinię. Walczyła do 4 października 1944 roku, a po kapitulacji powstania przedostała się do rodziny w Tworkach.
W 1943 roku po raz pierwszy wystąpiła na scenie Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie, gdzie zapowiedział ją Jerzy Waldorff. Po zakończeniu wojny znalazła zatrudnienie w łódzkim Teatrze Syrena, a także występowała w kabarecie Gong. Dzięki zauważeniu jej przez asystenta reżysera Leonarda Buczkowskiego, zagrała w filmie „Zakazane piosenki” (1946), w którym zaśpiewała „Czerwone jabłuszko”.
W 1946 roku ukończyła Szkołę Tańca Artystycznego Janiny Mieczyńskiej w Łodzi, a dwa lata później zdała eksternistyczny egzamin aktorski. Po przeprowadzce do Warszawy w 1947 roku występowała w Teatrze Nowym, a później w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym). W latach 1952–1955 oraz 1960–1965 powróciła do Teatru Syrena, grając także w międzyczasie w teatrze Buffo (1956–1960). Od 1966 do 1980 była aktorką Teatru Komedia w Warszawie.
W latach 1962–1964 prowadziła zajęcia z interpretacji piosenki w Szkole Muzycznej im. Chopina. W 1965 roku zdobyła nagrodę publiczności na 3. Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za wykonanie „Romansu otwockiego”. W 1973 roku wydała album „Alina Janowska”.
W 1990 roku została radną Żoliborza z ramienia listy ŻKO „Solidarność”, a później przewodniczącą Rady Gminy Warszawa-Żoliborz. Była prezeską Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom „Gniazdo”, a od 2007 roku jego honorową prezes. Pełniła również funkcję przewodniczącej Sekcji Estrady w Związku Artystów Scen Polskich.
Jej ostatni występ miał miejsce 17 marca 2013 roku podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, kiedy to uczciła jubileusz swojej kariery artystycznej w ramach koncertu „Urodziny Aliny. Benefis Aliny Janowskiej”.
W późniejszych latach życia chorowała na Alzheimera. Po mszy świętej pogrzebowej w kościele św. Stanisława Kostki została pochowana w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych.
Była zaręczona z Tadeuszem Plucińskim, a w latach 1954–1963 żoną Andrzeja Boreckiego, z którym miała córkę Agatę. Od 1963 roku była związana z szermierzem i architektem Wojciechem Zabłockim, z którym miała syna Michała i córkę Katarzynę. Od 1975 roku mieszkali w willi na warszawskim Żoliborzu, zaprojektowanej przez jej męża.
