23 stycznia 1793 roku miał miejsce II rozbiór Polski

Caryca Rosji Katarzyna II oraz król Prus Fryderyk Wilhelm II podpisali w Petersburgu traktat podziałowy ziem Rzeczpospolitej.

Traktat został poprzedzony groźbą wycofania Królestwa Prus z koalicji antyfrancuskiej, przy jednoczesnym domaganiu się Fryderyka Wilhelma II przyłączenia Wielkopolski do jego państwa. Wkrótce żądanie to przekształciło się w skierowaną do Rosji propozycję wspólnego rozbioru ziem polskich. Po podpisaniu traktatu, wojska pruskie wkroczyły do Wielkopolski, natomiast oddziały rosyjskie zajęły wschodnie tereny Rzeczpospolitej. II rozbiór był kompromitacją obozu targowiczan, jak i króla Stanisława Poniatowskiego, pragnących oprzeć integralność państwa o sojusz z Rosją. W lipcu 1793 roku, sejm obradujący w Grodnie, pod dyktando wojsk rosyjskich, uznał traktat, w którym państwo polsko-litewskie oddawało na rzecz Rosji województwa: mińskie, kijowskie, bracławskie i podolskie oraz części wileńskiego, nowogródzkiego, brzesko-litewskiego i wołyńskiego (250 tys. km²). We wrześniu ten sam sejm uznał prawnie cesje terytorium Rzeczpospolitej na rzecz Królestwa Prus. Państwo Fryderyka Wilhelma II otrzymało Gdańsk i Toruń oraz województwa: gnieźnieńskie, poznańskie, sieradzkie (z Wieluniem), kaliskie, płockie, brzesko-kujawskie, inowrocławskie, ziemię dobrzyńską oraz części krakowskiego, rawskiego i mazowieckiego (57 tys. km²). Straty ludnościowe na rzecz Prus i Rosji sięgnęły ok 5 mln mieszkańców. Na sejmie grodzieńskim, oprócz zrzeczenia się ziem polsko-litewskich na rzecz państw zaborczych, przywrócono także Radę Nieustającą oraz anulowano konfederację targowicką. Był to ostatni sejm I Rzeczpospolitej. W drugim rozbiorze Polski nie brała udziału Austria, zbyt zajęta w tym czasie wojną z rewolucyjną Francją.

Zdj. Wikimedia Commons

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*