Tego dnia 1799 roku w Moskwie urodził się Aleksandr Siergiejewicz Puszkin
Aleksandr Siergiejewicz Puszkin, poeta rosyjski, dramaturg i prozaik, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli romantyzmu rosyjskiego, kamerjunkier cara Mikołaja I Romanowa.
Pochodził ze szlachty, jego matka była wnuczką ulubieńca Piotra I, czarnoskórego Abisyńczyka Ibrahima Hannibala. Wykształcenie domowe pobierał u guwernerów Francuzów.
Napisał szereg wierszy politycznych o wymowie wolnościowej – “Wolność”, “Do Czaadajewa”, satyryczne “Bajki Noël” wyszydzające cara Aleksandra I i antypańszczyźnianą elegię “Wieś” – stały się one powodem zesłania poety na Kaukaz. Jego najważniejsze dzieła to:
- “Jeniec Kaukazu” (1822),
- “Fontanna Bakczysaraju” (1824),
- “Eugeniusz Oniegin” (1830),
- “Dama pikowa” (1834),
- “Córka kapitana” (1836),
- “Borys Godunow” (1825).
Jego twórczość została uznana za jedno z największych osiągnięć literatury rosyjskiej.
W 1837 roku na skutek intrygi dworskiej – w obronie honoru żony, pojedynkował się z francuskim emigrantem Georgesem d’Anthes. Został ciężko ranny. Zmarł dwa dni później. Cichy, bez rozgłosu pogrzeb artysty odbył się na cmentarzu przyklasztornym w guberni pskowskiej.
Na zdjęciu Aleksander Puszkin na portrecie Oresta Kiprienskiego, 1827 rok
