Po raz pierwszy przetłumaczono na język angielski starodawny tekst samurajów znany jako „Zwój Miecza”. Tekst zwoju zawiera porady dedykowane samurajom dotyczące skutecznego prowadzenia bitew nocnych i sporządzania proszków oślepiających przeciwników.
Przetłumaczony tekst powstał prawie 500 lat temu, chociaż datę tę należy traktować umownie. Powstanie „Zwoju Miecza” przypisuje się dwóm elitarnym samurajom – Yamamoto Kansuke (1501 – 1561), samurajowi, który służył panu (daimyo) o imieniu Takeda Shingen oraz Kusunoki Masashige (1294 – 1336), samurajowi, który był sługą japońskiego cesarza Go – Daigo. W rzeczywistości jednak trudno jest dokładnie określić kto jest prawdziwym autorem przetłumaczonego tekstu. Tłumaczenia tekstu „Zwoju Miecza” na współczesny język japoński dokonał niedawno japoński mistrz sztuki walki zwanej Kobudo – Fumio Manaka. Na język angielski tekst zwoju przełożył Eric Shahan, japoński tłumacz specjalizujący się w tłumaczeniu japońskich tekstów sztuk walki. Shahan podobnie jak Manaka jest mistrzem Kobudo, posiada trzeci stopień czarnego pasa.
Wedle „Zwoju Miecza” żeby stać się doskonałym wojownikiem „należy mieć czyste serce, a duch, oczy, ręce i stopy należy utrzymywać w równowadze”. Zwój przestrzega samurajów, że ci którzy uczą się zawartych w nim technik walki mogą sami zostać zabici jeżeli jednorazowo pozbawią życia zbyt wielu wrogów. Jedna z mądrości zawartych w zwoju głosi, że „Najlepiej jest błądzić z ostrożnością, niż wkroczyć na górską ścieżkę pełną zbójców”, jednocześnie mówiąc dalej, że „nadmierne ćwiczenia wojskowe mogą prowadzić do poważnej kontuzji”.
Starodawny zwój zawiera również instrukcje w jaki sposób sporządzać proszki oślepiające wrogów i jak je skutecznie stosować. I tak zatem wydmuszki z kurzych jajek były napełniane sproszkowaną czerwoną papryką, następnie owijane papierem. Podczas walki należało tak przygotowane jajko rozbić na twarzy przeciwnika. Bardziej skomplikowane mikstury zawierały np. sproszkowany jad węża, zmieszany z końskim obornikiem i drobno rozdrobnioną trawą, zawinięte w specjalną papierową chustkę. Dmuchnięcie tak sporządzonym proszkiem w twarz wroga powodowało u niego natychmiastową utratę przytomności. Autorzy zwoju dają również samurajom pewne wskazówki co do tego w jaki sposób skutecznie atakować i bronić się podczas walk toczonych w bezksiężycowe noce. Zalecają ostrożne skradanie się chyłkiem i baczne obserwowanie wrogich pozycji.
Według autora tłumaczenia zwoju na język angielski – Erica Shahana istnieje wiele japońskich starodruków poświęconych sztukom walki, które wymagają tłumaczenia i dalszego studiowania. Warto wskazać, że poza przetłumaczonym „Zwojem Miecza” przetrwały do naszych czasów jego cztery inne wersje, spisane na przestrzeni kilku stuleci przez bliżej nieznanych autorów. Żadna z tych wersji zwoju nie została jak dotychczas przetłumaczona na język angielski.
Źródła: livescience.com
Fot.: Wikimedia Commons
Zenon Purta
