Biały Orzeł i Pogoń. Polska i Litwa od braterstwa do sąsiedztwa

Zygmunt August pokazał, że na Litwie był panem dziedzicznym, mógł zrobić wszystko ze ścięciem głów włącznie. Litwa została okaleczona terytorialnie. Ukraina, Wołyń i Podlasie zostały wcielone do Korony. Przywódca opozycjonistów litewskich, Jerzy Chodkiewicz zmarł na apopleksję na wieść o decyzji króla. To co z Litwy zostało, nie było w stanie samodzielnie się utrzymać. Polska poszerzała znacznie swoje granice na południowym wschodzie, ale brała też odpowiedzialność za obronę Wielkiego Księstwa Litewskiego przed rosnąca w siłę Moskwą. Ostatni Jagiellon desperacko dążył do unii realnej, bo nie miał syna. Po jego bezpotomnej śmierci unia personalna przestałaby istnieć. Drogi Polski i Litwy rozeszłyby się na zawsze. Królestwo Polskie było lepiej zorganizowane, przeżywało wiek rozkwitu. A Litwa ? Bez pomocy Polski stałaby się najprawdopodobniej ofiarą ekspansjonistycznych zapędów Iwana IV Groźnego jeszcze w XVI wieku. Z tej perspektywy okrojenie terytorialne Litwy było dla niej dobrodziejstwem, przepustką do dalszej egzystencji.

Pomnik Janusza Radziwiłła w Kiejdanach
Fot. Wikimedia Commons

Janusz Radziwiłł zdrajca?

Wspólna droga dwóch państw po unii lubelskiej też miała swoje trudne momenty, jak choćby ten z początku potopu szwedzkiego, kiedy to Janusz Radziwiłł zerwał unię z Polską i zawarł unię ze Szwecją. Historia odsądziła księcia hetmana i wojewodę wileńskiego w jednej osobie od czci i wiary. Chyba nie do końca słusznie, choć zaznaczyć trzeba, że Polaków nie lubił, a może raczej obawiał się polonizacji. Szwedom poddał się po konsultacjach z wieloma litewskimi wielmożami, a działał w niezwykle skomplikowanej sytuacji. Szlachta polska pod Ujściem poddała się Szwedom, król Jan II Kazimierz Waza opuszczony przez większość senatorów wyjechał z Warszawy i w drodze na Śląsk organizował rozpaczliwy opór. Źle było na południu, gdzie Kozacy znowu podnieśli głowy po tym, jak w Perejasławiu (1654 r.) uznali władzę cara. Najgorsze przyszło jednak ze wschodu. Potężna 70-tysięczna armia cara Aleksego runęła na Litwę. Armia koronna po pokonaniu Kozaków i Rosjan pod Ochmatowem (1655 r.) rzuciła się na pomoc Litwie, lecz na wieść o kapitulacji pod Ujściem zatrzymała się, a następnie… wzorem innych uznała protekcję króla Szwecji. Hetman Janusz Radziwiłł mógł wystawić co najwyżej 10 tys. wojska. O dziwo, pierwszą bitwę pod Szkłowem wygrał nec Herkules contra plures. Pod Szepielowiczami przegrał, nie mogło być inaczej. Rosjanie zdobyli Wilno i obrócili je w perzynę. Miasto płonęło bez przerwy przez 2 tygodnie. Pomścić popioły Wilna… tego chciał Janusz Radziwiłł. Co ja powinienem był uczynić wobec dwóch nieprzyjaciół stokroć potężniejszych…? – pytał Radziwiłł Kmicica w powieści Henryka Sienkiewicza. Zginąć! – odpowiedział szorstko Kmicic. I chyba dlatego w naszej tradycji Radziwiłł wciąż uważany jest za zdrajcę, odwrotnie niż na Litwie gdzie ma się go za bohatera narodowego.

Portret Stanisława Augusta z klepsydrą
Fot. Wikimedia Commons

Razem w obliczu zagłady

W czasach saskich unia polsko-litewska miała szansę przeobrazić się w związek sasko-polsko-litewski. Niestety August II nie miał takiej władzy jak Zygmunt August. Ostatecznie na Sejmie Niemym w 1717 r. zabroniono królowi nawet terytorialnego połączenia z Saksonią. W czasach Stanisława Augusta Poniatowskiego Sejm Czteroletni dopełnił dzieła unii lubelskiej, likwidując ostatecznie odrębności między Polską a Litwą. Obydwa państwa w obliczu śmiertelnego zagrożenia scaliły się w jedno. Ten dziejowy proces został brutalnie przerwany przez zaborców. W czasie obrad ostatniego już sejmu w Grodnie w 1793 r., który miał zatwierdzić II rozbiór państwa i zlikwidować dzieło Sejmu Wielkiego, miało miejsce symptomatyczne zjawisko – całkowite zaćmienie słońca. Obserwował je król Stanisław August, trzymając w ręku przydymione szkiełko. Słońce Rzeczpospolitej Obojga Narodów też powoli wchodziło w fazę zaćmienia, na przeszło sto lat. Ta sama ręka, która trzymała przydymione szkiełko, podpisała 2 lata później akt abdykacji, który formalnie rzecz biorąc wymazywał Rzeczpospolitą z mapy Europy. Polska płaciła najwyższa cenę za obronę Litwy przed Rosją. III zabór rosyjski to ziemie niemal wyłącznie litewskie. A przecież, bez zgody Rosji nie byłoby rozbiorów! Jednak związek dwóch narodów był trwały, nawet w ciemnej nocy zaborów. Mickiewicz, nasz wieszcz narodowy, podpisywał się często: Adam Mickiewicz Litwin.

Gen. Lucjan Żeligowski Fot. Wikimedia Commons

Artykuł składa się z więcej niż jednej strony. Poniżej znajdziesz numerację stron.

Leave a Comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

*