Porażka konstytucjonalistów
Na początku 1907 roku doszło do pierwszego poważnego konfliktu między Madżlesem a nowym władcą. Szach liczył, że na uspokojenie się nastrojów wpłynie Atabak, który jednak zawiódł jego oczekiwania, próbując być mediatorem w sporze. Zginął 31 sierpnia 1907 roku, tego samego dnia podpisano brytyjsko-rosyjskie porozumienie rozwiązujące rozbieżności obu mocarstw względem Persji, dzieląc kraj na trzy części. Samych Irańczyków nikt o zgodę nie zapytał, co dodatkowo wpłynęło na spadek poparcia dla rządów konstytucyjnych.
Pierwszy Madżles upadł 23 czerwca 1908 roku, kiedy to budynek parlamentu został zbombardowany i zaatakowany przez brygadę kozaków. Część postępowych posłów została stracona. Jednak nie wszystkie regiony kraju ugięły się pod terrorem. W tym czasie plemię Bachtiarów, wrogo nastawione do Kadżarów, ruszyło na Teheran, a szach musiał ratować się ucieczką do Rosji, powierzając jednocześnie urząd w ręce swego małoletniego syna Ahmada. W lipcu 1909 roku doszło do spotkania rewolucjonistów z północy i członków plemienia Bachtiarów.
Madżles II kadencji zebrał się w listopadzie 1909 roku, wyłoniony na podstawie nowej ordynacji wyborczej, już bez podziału na sześć klas społecznych. Kluczowe stanowiska w rządzie zajęli chanowie z plemienia Bachtiarów. Zaczęły wówczas zaznaczać się ideowe odrębności poszczególnych frakcji, co doprowadziło do zarysowania się zrębów sceny politycznej. Chociaż wcześniej posłowie w patriotycznym uniesieniu wzdrygali się na samą myśl o zaciąganiu kolejnych pożyczek, w obliczu bankructwa państwa, zmuszeni zostali do szukania funduszy w Londynie i Petersburgu.
Nowy rząd, który sformowali demokraci, pomimo panującego chaosu podjął się zadania wprowadzenia w życie koniecznych dla kraju reform. Stworzona została wówczas Żandarmeria Państwowa, stanowiąca przeciwwagę dla rosyjskiej brygady kozackiej. Główna twarz zmian pochodziła jednak z importu. Morgan Shuster przybył do Teheranu w maju 1911 roku z USA, które postrzegane były wówczas jeszcze jako siła neutralna, rozjemcza. Stworzona została swego rodzaju milicja skarbowa, która miała zajmować się naprostowaniem budżetu państwa poprzez zwiększenie ściągalności podatków.
Plany te musiały jednak rozbić się o niemożliwy do pokonania mur kolonialnych wpływów. W listopadzie 1911 roku Rosjanie i Brytyjczycy zażądali natychmiastowego odesłania Shustera oraz deklaracji, że Iran nie będzie zatrudniał żadnych zagranicznych ekspertów bez zgody obu państwa. W tej sytuacji rząd uległ, rozwiązując przy tym Madżles i odprawiając amerykańskiego specjalistę. Na północy kraju, gdzie szczególnie żywe były nastroje rewolucyjne, Rosjanie dokonali publicznych egzekucji na protestujących. W Tabrizie mogło zginąć nawet 1200 osób.
Wydarzenia te przyjmuje się za koniec rewolucji konstytucyjnej. Na północy kraju stacjonowało 10 tysięcy Rosjan, Brytyjczycy sprawowali ścisłą kontrolę nad południem kraju, wraz z jego odkrytymi w 1908 r. zasobami ropy. Przez prawie 3 lata ani razu nie zebrał się nowy Madżles, a prace nad reformami zostały przerwane. Rządził wówczas gabinet, którego istnienie zależne było całkowicie od woli obu mocarstw. Parlament III kadencji zebrał się dopiero w lipcu 1914 roku, by koronować 17-letniego Ahmada-szaha oraz przegłosować nową pożyczkę rosyjską. Temu słabemu i pozbawionemu charakteru władcy przyszło rządzić w czasach jeszcze bardziej chaotycznych od swoich poprzedników.
Jednak okres Marszrute był nie tylko czasem wybuchu społecznych oczekiwań i ostatecznego ich pogrzebania. Był to również czas rozkwitu kultury. W 1907 roku pojawiły się aż 84 nowe gazety, w tym ukazujący się od jesieni 1906 roku „Madżles”. W późniejszym okresie pojawiły się pierwsze pisma polityczne, powiązane z tworzącymi się partiami. Był to znaczny rozwój, nawet jeśli większość tytułów zamykana była już po kilku miesiącach na skutek cenzury i nacisków ambasadorów. Liczne były również teatrzyki, a nawet kabarety satyryczne. Rozwijała się poezja, która stanowiła wyraz buntu wobec klasycznych kanonów liryki perskiej, oddalonej daleko od spraw zwykłych ludzi. Poeci ubolewali nad smutną kondycją ojczyzny, hipokryzją kleru i dyskryminacją kobiet.
Nawet pomimo nikłych osiągnięć rewolucji przyznać trzeba, że jej idee pozostały w umysłach Irańczyków jeszcze przez długi czas, a wypracowane wówczas rozwiązania, nawet jeśli nie działały często w praktyce, dawały nadzieję na rozwiązanie problemów systemowych i społecznych w przyszłości. W 1918 roku powstało pierwsze 10 szkół żeńskich. Wkrótce jednak Iran musiał się zmierzyć z kolejnymi turbulencjami. Zbliżała się I Wojna Światowa.
