Kolejna część dzieła Owidiusza poświęcona jest jego radom, jak to mężczyzna powinien starać się o kobietę, by ją zdobyć. Jak zauważa sam autor, mężczyzna, który dobrze potrafi zastawić „pułapkę”, zdobędzie każdą kobietę, której pożąda. Co więcej, twierdzi, że jeśli kobieta się opiera, to skrywa już uczucie, tylko nie jest dosyć śmiała[22]. Tutaj też zaczyna się prawdziwy poradnik dla młodzieńców. Autor doradzał zdobywanie kobiety poprzez inną kobietę i wzbudzenie zazdrości u tej, którą chcemy zdobyć. Kolejnym sposobem było wysyłanie liścików z czułymi słówkami, komplementami i prośbami o przyjęcie naszego uczucia. Prośba, jak twierdzi Owidiusz, łagodzi nawet gniew bogów, dlatego też poruszy i kobietę. Dowiadujemy się również, że młodzieniec powinien składać jak najwięcej obietnic swej wybrance, a największa sztuka ma polegać na tym, by nic nie dawszy, otrzymać od kobiety jak najwięcej. Dodatkowo poeta podkreśla fakt, że kochanie najłatwiej zdobyć poprzez piękne słowa. Dodatkowo Owidiusz zalecał dbanie o swój wygląd, lecz bez przesady. Pić alkohol z umiarem, by zawsze zachowywać trzeźwość umysłu. Przede wszystkim chcąc zdobyć kobietę, powinniśmy popisywać się czym tylko możemy – tańcem, śpiewem, itd. W miłości bowiem, zdaniem Owidiusza, dozwolone są wszelkie środki[23].
Jednym z ciekawszych fragmentów jest następująca rada:
„Całuj — jeśli ci dziewczyna nie zabrania całowania… Całuj również wtedy, jeśli całowania Ci zabrania. Może zacznie stawiać opór i przybierze groźną postać. Lecz się nie daj na to nabrać. Pragnie pokonaną zostać. […] Kto po wzięciu pocałunku i po dalszy ciąg nie sięga, — godzien stracić to, co zyskał, stary głupi, niedołęga…”[24]. Owidiusz zaznaczał przy tym, że dla kobiecej natury nie ma nic milszego nad gwałty. Poeta tłumaczy, że kobieta sama mężczyzn nie poszukuje i nie zaczepia, lubi natomiast być zaczepiana i proszona o różne rzeczy przez mężczyzn[25].
Księga druga dzieła Owidiusza wnosi wiele do rozważań o małżeństwie w Republice Rzymskiej. O ile w księdze pierwszej niektóre rady poety budzą dużą dozę naszych wątpliwości, o tyle rady w księdze drugiej wydają się być sensowne i z pewnością w pewnej mierze odzwierciedlają życie codzienne małżonków. Księga druga poświęcona jest bowiem sposobom na pielęgnowanie i zachowanie miłości.
Według Owidiusza należało być miłym, a będzie się kochanym. Należy pielęgnować miłość fizycznie, ale przede wszystkim duchowo, gdyż sfera duchowa przetrwa dłużej. Owidiusz polecał studiowanie sztuki i nauki jako środków, którymi można imponować swojej kobiecie. Ponadto zalecał mężczyznom grzeczność, serdeczność i uprzejmość – wskazując te cechy jako pozytywnie odbierane przez ludzi, w tym oczywiście kobiety. Zgryźliwość i kłótliwość, jak pisze dalej poeta, budzi niechęć i nienawiść, dlatego należy ich unikać bezwzględnie. Cechami pożądanymi przez kobiety była, zdaniem Owidiusza, cierpliwość i punktualność – w tym umiejętność znoszenia wszelkich trudności i kaprysów swej ukochanej. Nie możemy zapomnieć o różnego rodzaju podarunkach, którymi wykażemy troskę o kobietę. Niezbędnym było również wychwalanie wszelkich zalet swojej kobiety. W sytuacjach kryzysowych Owidiusz doradzał działanie przez wywołanie zazdrości oraz przez upływ czasu, który jego zdaniem goi wszelkie rany[26].
Trzecia i ostatnia księga – nie może być inaczej, poświęcona jest radom Owidiusza skierowanym do kobiet. Jak zaznacza sam poeta, kierował on swe rady raczej do „zwolenniczek miłostek” niż „najcnotliwszych dziewic”[27]. Dalej spotykamy się z kolejna ciekawą radą: „Płyną lata, jako fale… Woda nie wraca do źródła. Kobiety co dziś są piękne, jutro będą — stare pudła. Dziś odtrącają kochanków nieprzejednanie a hardo. Kiedyś — same opuszczone obdarzone będą wzgardą. Wspomną wówczas jak się nocą do ich domów dobijano. Jak na progu znajdowały kwiaty wonnych róż co rano. Dziewice! dopóki pora, żyjcie szczęściem i rozkoszą. Kochankom się nie odmawia tego, o co grzecznie proszą”[28]. Jak sami widzimy, poeta sugerował, że kobiety powinny korzystać z zainteresowania adoratorów dopóki ich mają, gdyż później mogą żałować. Owidiusz wskazywał, że wykwint, smak i elegancja najpiękniej zdobią każda kobietę. Ukazywał różne typy ułożenia fryzur, różne kroje sukni i kolory. Blondynkom zalecał noszenie ciemnych ubrań, a brunetkom polecał ubrania jasne[29].
Cytując za Owidiuszem: „Niewiasta jak kamienica od tyłu i od frontu, jeżeli jest zniszczona dopomina się remontu”[30]. Autorowi oczywiście nie chodziło o nic innego, jak o zabiegi kosmetyczne. Doradzał kobietom, by „całe pudła” ze swymi kosmetykami trzymały w ukryciu przed mężczyznami – by mężczyźni nie widzieli „ich pracy” podczas porannej toalety. Owidiusz zaznacza, że każda kobieta ma jakaś usterkę i każda kobieta winna ją jak najdokładniej ukryć[31].
Niezbędna dla kobiet jest również nauka śmiechu. Zdaniem Owidiusza kobieta nie powinna podczas śmiechu otwierać szeroko ust, jej śmiech nie może być także zbyt częsty i przesadny. Podobnie jest z płaczem, każda kobieta winna wiedzieć, kiedy i w jaki sposób płakać[32].
