Piotr H. „Baron”, Pakt z Hitlerem
Teorie spiskowe od zawsze pojawiały się w dyskusjach prywatnych i publicznych. Czasami była to plotka, czasami fake news. Ale, jak mówi przysłowie, w każdej plotce jest ziarno prawdy. Historia jest dobrym tematem do snucia przemyśleń co by było gdyby…. Ma to swoje przyczyny w tajemnicach polityków, niedostępnych dla ogółu społeczeństw. Piotr H. „Baron” odważnie zmierzył się z tematem sojuszy II wojny światowej. Czy jego teoria może być prawdą?
Piotr H. „Baron”
Piotr H. „Baron” zawodowo zajmował się m.in. analizą finansową i audytem wewnętrznym. Był także menedżerem projektowym. Z zamiłowania jest przewodnikiem sudeckim. Pasją, która zdominowała jego pracę, jest historia i jej tajemnice.
Jego pierwsza książka – Die Ehrenmenschen. Ludzie honoru, opowiada o sekretach Dolnego Śląska i tamtejszych rodów. Autor opisuje historię tajnej organizacji stworzonej przez praprzodków współczesnych Ślązaków, lojalnych rozkazom wydanym jeszcze przez cesarza Wilhelma II. Organizacja ta, tytułowi „Ludzie Honoru”, miała pilnować podziemnego świata, tajnych laboratoriów i sekretów militarnych ukrytych m.in. w okolicach Góry Chełmiec czy Twierdzy Srebrna Góra. Książka łączy elementy thrillera, faktu i miejskich legend związanych z bunkrami i niemieckimi projektami z czasów II wojny światowej.
Książka Pakt z Hitlerem została wydana w miękkiej oprawie w formacie A5. Publikacja liczy 563 strony. Treść podzielona jest na rozdziały opatrzone datą dzienną i miejscem akcji. Książkę kończy komentarz autora odnoszący się do poruszanych wydarzeń historycznych
Antybohater XX wieku
Adolf Hitler urodził się 20 kwietnia 1889 roku w austriackim miasteczku Braunau am Inn jako syn urzędnika. W młodości marzył, aby zostać artystą malarzem, jednak dwukrotnie nie zdał egzaminu wstępnego na Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu. Okres wiedeński ukształtował jego światopogląd, budząc w nim skrajny antysemityzm oraz fascynację ideami pangermanizmu.
Po wybuchu I wojny światowej Adolf Hitler zgłosił się na ochotnika do armii bawarskiej i służył na froncie zachodnim jako goniec. Za swoją służbę został odznaczony Żelaznym Krzyżem, a klęskę Niemiec w 1918 roku przyjął jako wstrząs i narodową zdradę.
W 1919 roku wstąpił do Niemieckiej Partii Robotniczej (DAP), którą wkrótce przekształcił w NSDAP i przejął nad nią pełną kontrolę. W listopadzie 1923 roku zorganizował w Monachium nieudany pucz piwiarniany, mający na celu obalenie rządu Republiki Weimarskiej. Podczas odbywania kary więzienia Adolf Hitler napisał książkę Mein Kampf, w której wyłożył swoją rasistowską ideologię. Po wyjściu na wolność zmienił taktykę i postanowił zdobyć władzę w Niemczech drogą legalną, wykorzystując demokratyczne procedury.
Wielki kryzys gospodarczy z 1929 roku przyniósł NSDAP ogromne poparcie społeczne, bazujące na obietnicach walki z bezrobociem i traktatem wersalskim. 30 stycznia 1933 roku prezydent Paul von Hindenburg mianował Adolfa Hitlera kanclerzem Niemiec. W ciągu kilkunastu miesięcy Hitler zlikwidował opozycję, wolną prasę i przekształcił państwo w totalitarną dyktaturę Trzeciej Rzeszy. Po śmierci Hindenburga w 1934 roku ogłosił się Führerem (wodzem) i przejął całkowitą władzę cywilną oraz wojskową.
Pod rządami Adolfa Hitlera wprowadzono rasistowskie ustawy norymberskie, które pozbawiły Żydów wszelkich praw obywatelskich. Prowadząc agresywną politykę zagraniczną, dokonał m.in. aneksji Austrii oraz rozbioru Czechosłowacji przy bierności mocarstw zachodnich.
Atakiem na Polskę 1 września 1939 roku doprowadził do wybuchu II wojny światowej. Był głównym inicjatorem i odpowiedzialnym za Holocaust. Początkowe pasmo sukcesów militarnych Hitlera zostało przerwane klęskami pod Stalingradem i Kurskiem. W miarę zbliżania się wojsk alianckich i radzieckich do Berlina, Hitler ukrył się w podziemnym schronie pod Kancelarią Rzeszy.
Jak podają podręczniki, w obliczu nieuchronnej klęski 30 kwietnia 1945 roku Adolf Hitler popełnił samobójstwo, strzelając do siebie w berlińskim bunkrze.
Sojusze i antagonizmy II wojny światowej
Układ sił w trakcie II wojny światowej był złożoną siecią zależności. Świat spolaryzował się wokół dwóch bloków militarnych: Aliantów oraz Państw Osi.
Koalicja Antyhitlerowska (Alianci) była złożona z kilkudziesięciu państw. Ich trzon stanowiła tzw. Wielka Trójka: ZSRR, USA i Wielka Brytania. Zachodnie demokracje i komunistyczny totalitaryzm połączył wspólny wróg: Adolf Hitler. Wielka Brytania walczyła od pierwszego do ostatniego dnia wojny pod przywództwem Winstona Churchilla. Stany Zjednoczone były początkowo neutralne, ale wspierały Aliantów materialnie poprzez program Lend-Lease. USA przystąpiły do wojny w grudniu 1941 roku po japońskim ataku na Pearl Harbor. Związek Radziecki dołączył do koalicji z konieczności w czerwcu 1941 roku po agresji Trzeciej Rzeszy (operacja Barbarossa). W ten sposób związał na froncie wschodnim większość sił niemieckich.
Polska i Francja były pierwszymi, którzy mimo okupacji terytoriów macierzystych kontynuowali walkę na uchodźstwie oraz zbudowały struktury państw podziemnych i ruchów oporu.
Państwa Osi to blok agresorów dążących do nowego podziału świata, sformalizowany w 1940 roku poprzez podpisanie Paktu Trzech. Niemcy, jako Trzecia Rzesza, były dominującą siłą bloku. Dążyła do zdobycia „przestrzeni życiowej” (Lebensraum) w Europie Środkowo-Wschodniej i całkowitej hegemonii na kontynencie. Włochy pod wodzą Benito Mussoliniego dążyły do odbudowy imperium w basenie Morza Śródziemnego i Afryce. Japonia realizowała własną politykę imperialną w Azji Wschodniej i na Pacyfiku.
Ważnym elementem II wojny światowej były antagonizmy ideologiczne. Faszyzm, nazizm i komunizm były głównymi nurtami napędzającymi wojnę na wschodzie Europy. Dla Hitlera komunizm był śmiertelnym wrogiem powiązanym z jego antysemickimi teoriami. Dla Stalina faszyzm stanowił skrajną formę imperialistycznego kapitalizmu. Po drugiej stronie był konflikt imperializmu japońskiego i kolonializmu zachodniego. W Azji i na Pacyfiku głównym punktem zapalnym było dążenie Japonii do wyparcia z regionu mocarstw kolonialnych (USA, Wielkiej Brytanii, Holandii, Francji) i stworzenia własnej strefy wpływów.
Sojusze alianckie zaczęły słabnąć jeszcze przed kapitulacją Berlina. Na konferencjach w Jałcie i Poczdamie w 1945 roku ujawnił się antagonizm między anglosaskimi demokracjami a stalinowskim ZSRR o powojenny kształt Europy. Ten brak zaufania ukształtował porządek świata na kolejne niemal pół wieku.
Relacje amerykańsko-niemieckie
Gdy w 1933 roku Adolf Hitler doszedł do władzy w Niemczech, a Franklin Roosevelt objął fotel prezydenta USA, oba kraje zmagały się ze skutkami Wielkiego Kryzysu. Waszyngton przyjął wobec Europy politykę izolacjonizmu, ponieważ Amerykanie, nie chcieli mieszać się w kolejne zagraniczne konflikty.
Mimo oficjalnych stosunków dyplomatycznych relacje stawały się coraz bardziej napięte. Franklin Roosevelt i amerykańska opinia publiczna negatywnie patrzyli na prześladowania Żydów, likwidację demokracji oraz militaryzację Trzeciej Rzeszy. Po pogromie „nocy kryształowej” w 1938 roku USA odwołały swojego ambasadora z Berlina.
Pomimo politycznych chłodnych relacji, niektóre amerykańskie korporacje, m.in. Ford, General Motors, IBM, prowadziły interesy w Niemczech lub posiadały tam swoje filie aż do końca lat 30.
Po ataku Adolfa Hitlera na Polskę we wrześniu 1939 roku USA ogłosiły neutralność, ale Franklin Roosevelt starał się, by potajemnie i legalnie wspierać przeciwników Rzeszy. W tym celu Stany Zjednoczone zmieniły prawo. Państwa walczące z Hitlerem (głównie Wielka Brytania) mogły kupować broń w USA, pod warunkiem że zapłacą gotówką i same ją przetransportują.
W 1941 roku w USA przyjęto Ustawę Lend-Lease. Gdy Brytyjczykom skończyły się fundusz. Franklin Roosevelt przekonał Kongres do historycznego programu „pożyczki i dzierżawy”. USA stały się, jak to ujął prezydent, „arsenałem demokracji”, wysyłając duże transporty broni, żywności i surowców dla Wielkiej Brytanii, a później także dla ZSRR.
Od połowy 1941 roku amerykańska marynarka wojenna eskortowała konwoje na Atlantyku. Dochodziło do regularnych starć między amerykańskimi niszczycielami a niemieckimi U-Bootami. Formalnie kraje nie były w stanie wojny, w praktyce na oceanie ginęli już żołnierze.
Mimo napięć na Atlantyku, Stany Zjednoczone oficjalnie weszły do wojny po wydarzeniach 7 grudnia 1941 roku, gdy Japonia zaatakowała Pearl Harbor. 11 grudnia 1941 roku Adolf Hitler, bez konsultacji z Japonią, oficjalnie wypowiedział wojnę Stanom Zjednoczonym. Liczył, że USA uwikłają się w walkę na Pacyfiku i odetną pomoc dla Brytyjczyków.
Chociaż to Japonia zadała pierwszy cios, USA uznały Trzecią Rzeszę za groźniejszego przeciwnika. Zdecydowano, że większość sił i środków zostanie skierowana do Europy, by w pierwszej kolejności pokonać Adolfa Hitlera. Amerykanie weszli w bezpośrednie starcie z Wehrmachtem w Afryce Północnej w 1942 roku, we Włoszech w 1943 roku, a ostatecznie podczas lądowania w Normandii w 1944 roku. Amerykańskie lotnictwo prowadziło równocześnie dzienne naloty dywanowe na niemieckie miasta i fabryki.
Na konferencji w Casablance w 1943 roku Franklin Roosevelt ogłosił, że Alianci nie podejmą żadnych negocjacji pokojowych z Adolfem Hitlerem ani jego generałami. Jedynym akceptowalnym końcem wojny miała być całkowita, bezwarunkowa kapitulacja Niemiec, co nastąpiło 8 maja 1945 roku.
Tak podają podręczniki. Czy wersja Piotra H. „Barona” miała szansę na realizację?
„Armia skapitulowała, Rzesza nie”
Piotr H. „Baron” w książce Pakt z Hitlerem buduje fabułę wokół teorii spiskowych i tzw. „białych plam” w oficjalnej historiografii, starając się zatrzeć granicę między udokumentowanymi faktami a literacką fikcją.
Kluczowym punktem całej opowieści jest teoria o zakulisowym porozumieniu zawartym pomiędzy Trzecią Rzeszą a Stanami Zjednoczonymi. Autor sugeruje, że podczas gdy na frontach oficjalnie ginęły miliony żołnierzy, w cieniu toczyła się gra wywiadów, która doprowadziła do ukształtowania zupełnie innego porządku powojennego, niż uczy się w szkołach.
Piotr H. „Baron” prowadzi czytelnika przez serię mrocznych punktów zwrotnych w historii XX wieku, rekonstruując ich alternatywny lub ukryty przebieg. Nie zdradzając treści, wspomnę tu tylko o takich wydarzeniach jak tajne rozmowy w Kirowogradzie, zamach na Reinharda Heydricha czy pakt Hitlera z Rooseveltem.
Książka nie skupia się wyłącznie na okresie samej II wojny światowej. Akcja skacze w czasie. Autor pokazuje długofalowe skutki tych paktów w latach późniejszych. Jedna z kluczowych scen przenosi czytelnika do września 1969 roku. Wówczas szef KGB, Jurij Andropow, oraz radzieccy agenci próbują rozwikłać zagadkę tego, jak Amerykanie „sprzątnęli im sprzed nosa” najważniejszych niemieckich zbrodniarzy wojennych i dlaczego układy te pozostają w mocy nawet dekady po wojnie.
Wokół tych wydarzeń Piotr H. „Baron” stawia serię pytań, które mają zasiać w czytelniku ziarno niepewności. Dlaczego do dziś nie zawarto oficjalnego, kończącego wojnę traktatu pokojowego z Niemcami? Co tak naprawdę stało się w maju 1945 roku z Adolfem Hitlerem, Heinrichem Himmlerem i Reinhardem Heydrichem? Czy odtajnienie tajnych archiwów USA, Wielkiej Brytanii i Rosji za kilkadziesiąt lat całkowicie zburzy naszą podręcznikową wiedzę?
Piotra H. „Barona” trzeba pochwalić za umiejętne budowanie klimatu niepokoju i teorii spiskowych. Skrupulatnie posługuje się detalami militarnymi i geograficznymi, szczególnie w rejonie Dolnego Śląska. Za największą zaletę książki uważam to, że skłaniania do myślenia poza utartymi, szkolnymi schematami historycznymi.
Obok bogatej kwerendy, znajomości faktów historycznych i powiązań politycznych pojawiają się bohaterowie, którzy nie zawsze pasują do fabuły. Takim przykładem jest córka Antonio Alemana. Zaskakująco dobrze przyjęła prawdę o przeszłości ojca. Dlaczego? Czy w świecie opisywanym przez Piotra H. „Barona” jest miejsce na taką postać?
Po lekturze mogę śmiało powiedzieć: wiem, że nic nie wiem…. Ciekawe argumenty autora dają powód do przemyśleń. Czy przy ówczesnym stanie badań odważna teza Piotra H. „Barona” jest do obronienia?
Prawda czy fikcja literacka?
Literatura poświęcona teoriom spiskowym, alternatywnej historii oraz „tajnej historii” II wojny światowej jest bardzo liczna. Książki te cieszą się popularnością, ponieważ oficjalna historia tego konfliktu, pełna autentycznych, tajnych operacji, zagadek i niewyjaśnionych do końca epizodów, jest idealną pożywkę dla badaczy tajemnic i pisarzy.
Teorie o ucieczce Adolfa Hitlera i dygnitarzy niemieckich to jeden z najpopularniejszych tematów. Autorzy tych publikacji odrzucają oficjalną wersję o samobójstwie Hitlera w bunkrze w Berlinie, twierdząc, że sfingował on swoją śmierć i uciekł. Można tu wymienić takie książki jak: Szary Wilk: Ucieczka Adolfa Hitlera Simona Dunstana i Gerrarda Williamsa oraz Polowanie na Hitlera Harrego Coopera.
Kolejny nurt skupia się na rzekomym, niesamowitym zaawansowaniu technologicznym Niemiec, które miało wykraczać poza epokę. W tym punkcie można wspomnieć o publikacjach: Prawda o Wunderwaffe Igora Witkowskiego oraz Polowanie na punkt Zero Nicka Cooka.
Polska ma swój własny, niezwykle bogaty zbiór teorii spiskowych, skupiony wokół Gór Sowich, zamku Książ i ukrytych skarbów. W tej grupie tematycznej należy wymienić książki Joanny Lamparskiej (np. Złoty pociąg. Krótka historia szaleństwa, Imperium niedokończonych projektów) oraz Riese. Kulisy tajnego projektu Bartosza Rdułtowskiego.
Nurt Political Fiction, do którego często zalicza się ostatnią książkę Piotra H. „Barona”, obejmuje książki badające tajne sojusze wywiadów, układy, które oficjalnie nigdy nie miały miejsca. Do tego nurtu zalicza się m.in. Jak pchnęliśmy Hitlera do wojny Stefana Scheila, Gdyby Hitler zdobył Londyn oraz inne antologie historii alternatywnej.
Czytając literaturę z tego nurtu warto zawsze sprawdzać warsztat naukowy (przypisy, bibliografię). Książki Nicka Cooka czy Joanny Lamparskiej opierają się na dziennikarstwie śledczym. Natomiast pozycje o ucieczce Hitlera w U-Boocie często traktuje się jako bardziej literaturę sensacyjną niż naukę.
Wydawnictwo Novae Res
Małgorzata Iwańska-Kania
Egzemplarz recenzencki otrzymany od Wydawnictwa Novae Res. Tekst jest subiektywną oceną autora, redakcja nie identyfikuje się z opiniami w nim zawartymi.
