Siedmiogród – początki oraz zakres autonomii w XVI w.

Transylwania – zakres władzy książęcej

W wyniku nowego podziału Siedmiogród stał się wyodrębnioną jednostką terytorialną i polityczną. Nie można jednak powiedzieć, aby w tym momencie stał się on również całkowicie autonomiczny. Można jedynie zaznaczyć, że zakres jego autonomii był bardzo szeroki. Należy pamiętać o obowiązku płacenia corocznej daniny, jak również o wymogu zatwierdzenia jednorazowo każdego nowego księcia. Porta dawała wolną rękę w sprawach wewnętrznych i gospodarczych. Na terenie Siedmiogrodu nie stacjonowały tureckie garnizony. Warto też nadmienić o zakazie wyznawania islamu, który obowiązywał na ziemiach księcia. Władca miał bardzo szerokie uprawnienia, wskazuje się na występowanie w Siedmiogrodzie pewnego specyficznego rodzaju absolutyzmu, który powstał w wyniku skomplikowanych przemian ustrojowych i społecznych. To książę decydował o wojnie i pokoju, stał na czele armii i prowadził politykę zagraniczną. Głównie z jego nadania obsadzane były najważniejsze stanowiska w państwie. Zarządzał on również dochodami państwa. W założeniu władzę książęcą mógł ograniczać sejm oraz rada książęca, jednak początkowo nie widziano takiej potrzeby. Wynikać to może z bardzo dobrej sytuacji gospodarczej kraju. Do skarbu państwa spływały pokaźne sumy ściągane z podatków oraz cła. Ekonomię dobrze stymulował dochód z kopalń oraz specjalne podatki, które płaciły miasta saskie. Armia w tamtym czasie była dobrze zorganizowana, a w jej szeregach służbę pełnili głównie ludzie zaprawieni już w bojach. Silną pozycję władcy wspomagała również reformacja, która przybyła na tereny Transylwanii w XVI wieku.

Należy pamiętać, iż mimo szeroko idącej autonomii, w wielu aspektach funkcjonowania księstwa siedmiogrodzkiego nadal było ono silnie uzależnione od Imperium Osmańskiego. Kolejni władcy zasiadający na książęcym tronie będą próbowali to zmienić. Szczególnie energicznym na tym polu okazał się być Jerzy II Rakoczy, który szansy na suwerenność widział w pozyskaniu korony polskiej.

Łukasz Wendorff

Bibliografia:

Opracowania:

Bazylow Ludwik., Siedmiogród a Polska: 1576-1613, Warszawa 1967.

Besala Jerzy., Stefan Batory, Warszawa 1991.

Demel Juliusz., Historia Rumunii, Wrocław 1986..

Makkai László., Histoire de Transylvanie, Paryż 1946.

Nouzille Jean., Transylwania: obszar kontaktów i konfliktów, tłum. J. Proksa, Bydgoszcz 1997.

One Comment

  1. Bardzo dobry i ciekawy artykuł.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*