W Polsce najbardziej znanym królem, który został bigamistą, jest Kazimierz Wielki. Tymczasem warto wiedzieć, że jeszcze co najmniej dwóch monarchów popełniło bigamię. Jeden z nich rządził nad Sekwaną, a drugi nad Balatonem i Wełtawą. Poznajcie historie królów, dla których monogamia po prostu nie istniała.
Filip II August – uwiódł siostrę świętej Jadwigi Śląskiej
Zacznijmy chronologicznie, od króla Francji Filipa II Augusta, którego drugą żoną była Ingeborga Duńska, krewna Kanuta Wielkiego. Małżeństwo z nią było dla francuskiego monarchy korzystne, ponieważ prowadził on wojnę z Plantagenetami, a dodatkowo mógł ubiegać się o angielski tron. Wszystko było już dopięte na ostatni guzik, miało dojść do ślubu, ale podczas ceremonii zdarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Król Filip II August zbladł, zaczął się trząść i od tej pory, mimo poślubienia Ingeborgi, odmawiał skonsumowania tego małżeństwa. Wtedy pojawiły się plotki o tym, że francuski monarcha jest pod wpływem jakichś czarów. W czasach średniowiecznych wierzono w siły nadprzyrodzone.
Tą „czarownicą” miała być kobieta niezwykła, bo siostra św. Jadwigi Śląskiej, żony Henryka Brodatego. Filip II August poślubił ją w 1196 roku i przez to popełnił bigamię! Agnieszka z Meran, bo o niej mowa urodziła nawet królowi trójkę dzieci. Tymczasem Ingeborga była więziona przez męża. Papież napominał Filipa II Augusta, by wrócił do prawowitej żony, ale francuski król nie chciał o tym słyszeć. W końcu papież nałożył ekskomunikę na Filipa II Augusta. Na króla zaczęła naciskać także szlachta. W związku z tym król oddalił Agnieszkę z Meran, która zmarła w 1201 roku. Tymczasem na francuski dwór powróciła Ingeborga Duńska, ale małżonkowie nadal nie sypiali razem. Francuski monarcha sprowadził sobie nową kochankę. Była nią demoiselle z Arras.
Początkowo dzieci ze związku z Agnieszką z Meran, których doczekał się król Filip II August nie zostały uznane przez Kościół. Jednak z biegiem lat uznano je za legalne. Filip II August rządził Francją przez 43 lata. Zmarł 14 lipca 1223 roku.
Kazimierz Wielki – bigamista do kwadratu
Nad Wisłą też rządził monarcha, który słynął z zamiłowania do kobiet. Kazimierz Wielki urodził się 30 kwietnia 1310 roku w Kowalu i już w 1325 roku ożenił się ze swoją pierwszą żoną – Anną „Aldoną” Giedyminówną. Zarówno polski królewicz, jak i jego wybranka mieli po 15 lat. Zostali wspólnie koronowani na króla i królową Polski 25 kwietnia 1333 roku.
Z małżeństwa z tą Litwinką, Kazimierz Wielki doczekał się dwóch córek Elżbiety i Kunegundy, ale Anna Aldona zmarła w 6 lat po koronacji na królową. Teraz Kazimierz Wielki szukał nowej żony. 29 września 1341 roku została nią Adelajda Heska. Ich ślub odbył się w Poznaniu. Wkrótce okazało się, że Adelajda Heska jest bezpłodna. Mimo upływu lat, królowa nie zachodziła w ciążę. W końcu Kazimierz Wielki oddalił ją i w 1356 roku poślubił kolejną kobietę. Była nią Krystyna Rokiczana. Czeska mieszczka, którą poznał na cesarskim dworze Karola IV Luksemburskiego. W ten sposób Kazimierz Wielki stał się bigamistą. Jednak wkrótce odkrył, że jego trzecia żona jest łysa i choruje na świerzb. Na co dzień miała nosić peruki, więc łysina nie była do wykrycia. W związku z tym oddalił trzecią żonę, a sam ożenił się po raz czwarty. Tym razem jego wybranką została księżniczka żagańska Jadwiga – córka Henryka V Żagańskiego. Ona urodziła królowi trzy córki, z których tylko dwie dożyły wieku dorosłego. W tamtym czasie nie żyły już dwie córki, których ostatni Piast na polskim tronie doczekał się ze swoją pierwszą żoną – Anną „Aldoną” Giedyminówną. Córki z bigamicznego małżeństwa z Jadwigą Żagańską były więc jedynymi żyjącymi dziećmi Kazimierza Wielkiego, których legalność, mimo że pochodziły z bigamicznego małżeństwa, stwierdził papież Urban V.
W chwili śmierci Kazimierza Wielkiego – 5 listopada 1370 roku – żyły jednak również jego wnuki i prawnuki. Jednak Piastowie już nigdy mieli polskiej korony nie odzyskać. Nawet w obliczu tego, że dopiero w 1388 roku zmarł ostatni Piast kujawski – Władysław Biały, który również, niestety bezskutecznie starał się o polską koronę.
Władysław II Jagiellończyk – bigamista wśród Jagiellonów
Władysław II Jagiełło był królem wiernym swoim żonom. Zdarzało się, że to one były mu niewierne. Do Litwina przylgnęło nawet określenie: „wierny mąż, niewiernych żon”. Jego syn – Kazimierz IV Jagiellończyk również był wierny swojej jedynej żonie, Elżbiecie Rakuszance. Sytuację małżeńską jego syna – Władysława II Jagiellończyka możemy jedna określić stwierdzeniem: „to skomplikowane”.
Pierwszą żoną Władysława II Jagiellończyka miała zostać Barbara Hohenzollern. Ze względu na pokaźny majątek, jaki odziedziczyła ona po swoim pierwszym mężu – Henryku XI Głogowskim, Władysław II Jagiellończyk był zainteresowany małżeństwem z nią. Zawarł z nią ślub per procura, czyli bez swojego udziału. Później miał zawrzeć normalny ślub, ale Barbara utraciła prawo do spadku po swoim mężu, a to z kolei sprawiło, że Władysław II Jagiellończyk nie był już zainteresowany tym małżeństwem.
Od 1471 roku był królem Czech, po tym, jak umarł król Jerzy z Podiebradów. Pretendował również do tronu węgierskiego, ale od 1458 roku królem Węgier był Maciej Korwin – syn Jana Hunyady’ego, który walczył u boku króla Władysława Warneńczyka w bitwie pod Warną. Maciej Korwin zmarł w 1490 roku i wtedy rozpoczęła się wojna między braćmi: Janem Olbrachtem, który również ubiegał się o tron Madziarów, a właśnie Władysławem II Jagiellończykiem. Konflikt ten udało się ostatecznie wygrać Władysławowi II Jagiellończykowi. Aby jednak mógł on zostać królem Węgier, musiał poślubić wdowę po Macieju Korwinie – Beatrycze Aragońską. Ślub ten wziął król w tajemnicy. Obydwa te małżeństwa pozostały jednak nieskonsumowane, a wkrótce papież Aleksander VI je unieważnił. Zrobił to po to, by król Władysław II Jagiellończyk mógł ożenić się po raz trzeci. Tym razem z Anną de Foix Candale. Ten związek został już skonsumowany, a czesko-węgierski monarcha doczekał się z niego dwoje dzieci. Córki Anny Jagiellonki i syna Ludwika II Jagiellończyka. Ostatnie małżeństwo pierworodnego syna Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki skończyło się tragicznie. Poród syna był bardzo ciężki. Królewicz urodził się jako wcześniak 1 lipca 1506 roku. Nieco ponad trzy tygodnie później zmarła także Anna de Foix Candale.
Historie trzech wyżej przedstawionych monarchów były bardzo różne, ale jedno ich łączyło. Poślubiali kobiety po to, by osiągnąć swoje cele polityczne. W ostatecznym rozrachunku udawało im się to.
Bibliografia:
- Bradbury J., Kapetyngowie. Królowie Francji 987-1328, Kraków 2017.
- Rudzki E., Polskie królowe. Żony Piastów i Jagiellonów, Warszawa 1985.
- Wyrozumski J., Kazimierz Wielki, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk, Łódź 1986.
