20 czerwca 451 roku miała miejsce bitwa na Polach Katalaunijskich

Bitwa na Polach Katalaunijskich – starcie zbrojne między wojskami Hunów pod dowództwem Attyli a wojskami rzymskimi, na czele których stał Flawiusz Aecjusz. Do bitwy doszło podczas najazdy Hunów na Imperium Rzymskie. Zajmowali oni na kolejne tereny oraz niszczyli i plądrowali miasta. Zostali zatrzymani dopiero pod Paryżem, gdzie wg. legendy na ich drodze miała stanąć św. Genowefa. W tej sytuacji skierowali się w kierunku Orleanu i będących w tamtej okolicy jedynych mostów na Loarze. Poważnym trudnieniem w operacji przeprawy przez rzekę była twierdza. Jej dowódca – biskup Anian nie zgodził się na przejście Hunów i oczekiwał szybkiego nadejścia wojsk Flawiusza Aecjusza. Dowódca ten, zwany „ostatnim Rzymianinem”, zjednoczył pod sobą wielką armię, w której szeregach poza Rzymianami było wiele plemion germańskich. Wspólny wróg jakim byli Hunowie zmotywował Germanów do udzielenia pomocy Rzymowi. 14 czerwca 451 roku pod Orlean przybyło wsparcie, które rozbiło wojska Attyli. Jego doradcy sugerowali odwrót, lecz ten zdecydował się zostać na Polach Katalaunijskich.

Naprzeciwko siebie stanęły dwie armie. Z jednej strony – wojska rzymskie pod dowództwem Flawiusza Aecjusza, Teodoryka i Sangibana, które liczyły 40 tyś. żołnierzy. Z drugiej – armia Hunów na czele z Attylą, która liczyła ok. 60 tyś. osób. Pole Katalaunijskie było równiną ze wzniesieniem po jednej stronie. Attyla po przybyciu na to miejsce popełnił strategiczny błąd i nie zajął wzgórza. W centrum jego armii znajdowały się najlepsze oddziały Hunów – jazda, z lewej strony Ostrogoci, a z prawej Gepidowie. Wojska rzymskie ustawiły się natomiast w następujący sposób: na lewym skrzydle Frankowie i legioniści pod dowództwem Flawiusza Aecjusza, na prawym Wiziygoci, a w centrum Alanowie i piechota legionowa. Bitwa rozpoczęła się atakiem rzymskim na niezajęte wzgórze, które szybko zostało zdobyte. Hunowie w reakcji na to rozpoczęli atak na skrzydło dowodzone przez Aecjusza. Został on odparty, a na drugim skrzydle toczył się zażarty bój. Śmierć króla Wizygotów zmotywowała jego żołnierzy do zemsty i rozbili oni skrzydło armii huńskiej. Armia Attyli zaczęła się wycofywać, lecz oddziały rzymskie nie rozpoczęły pościgu.

W bitwie poległo nawet ok. 50 tyś. żołnierzy o różnym pochodzeniu. Zwycięstwo uchroniło Rzym przed zajęciem go przez plemię Hunów, lecz nie przyniosło daleko idących sukcesów. Wkrótce po bitwie zmarł Attyla, a plemię Hunów przestało istnieć. Zagrożenie tego ludu przestało istnieć, lecz nie oznaczało to końca problemów. W kolejnych latach miały miejsce najazdy Ostrogotów czy Wandalów. Cesarstwo zachodniorzymskie odsunęło jedynie na pewien czas swój ostateczny upadek, który nastąpił w 476 roku i stanowi koniec epoki starożytnej. Bitwa ta jest przez niektórych zaliczana do grona najważniejszych starć w dziejach świata.   

Jan Lewandowski

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*