Tego dnia 1386 roku został zamordowany Karol III z Durazzo, tytularny Król Sycylii, król Neapolu, Węgier i Chorwacji
Karol III z Durazzo był postacią, która miała odegrać kluczową rolę w burzliwych dziejach Królestwa Neapolu. Był jedynym synem Ludwika z Durazzo i jego żony, Małgorzaty z Sanseverino. Jego ojciec wywodził się z bocznej linii dynastii Andegawenów, będąc młodszym synem Jana, księcia Durazzo, który z kolei był najmłodszym potomkiem króla Karola II Neapolitańskiego i Marii Węgierskiej.
Młody Karol wcześnie doświadczył trudów polityki. Wiosną 1360 roku jego ojciec zbuntował się przeciwko królowej Joannie I Neapolitańskiej i jej mężowi, Ludwikowi z Tarentu. Bunt zakończył się klęską, a młodego Karola oddano jako zakładnika na dwór królewski w Neapolu. Po śmierci ojca w 1362 roku, uwięzionego przez przeciwników politycznych, królowa Joanna nakazała traktować Karola ze wszystkimi honorami należnymi dworowi królewskiemu.
Droga na Węgry i polityczne sojusze
Los Karola zmienił się, gdy jego daleki kuzyn, Ludwik I Węgierski, który nie doczekał się męskiego potomka, zaprosił go na dwór węgierski. Między 1364 a 1365 rokiem młody książę udał się na Węgry, gdzie początkowo planowano jego małżeństwo z Anną, córką Karola IV, cesarza rzymskiego. Jednak polityczne napięcia pokrzyżowały te plany.
Nowym kandydatem na żonę została Małgorzata z Durazzo, kuzynka Karola i najmłodsza córka Marii Kalabryjskiej, siostry królowej Joanny. Pomimo sprzeciwu samej Joanny, papież Urban VI udzielił specjalnej dyspensy, dzięki której para mogła zawrzeć związek małżeński. Ich ślub odbył się w Neapolu 24 stycznia 1370 roku.
Wkrótce potem, w 1371 roku, Karol otrzymał od Ludwika tytuł księcia Slawonii, Chorwacji i Dalmacji, co znacząco wzmocniło jego pozycję polityczną.
Wojna o Neapol i upadek Joanny I
W 1378 roku królowa Joanna I poparła Klemensa VII jako prawowitego papieża, co doprowadziło do konfliktu z Urbanem VI. W wyniku tej decyzji papież ekskomunikował królową i pozbawił ją tronu na rzecz Karola i jego żony. W 1381 roku Karol najechał Królestwo Neapolu, pokonując wojska Joanny i jej męża, Ottona z Brunszwiku.
Po zdobyciu miasta i uwięzieniu królowej w San Fele, kazał ją udusić w 1382 roku, eliminując tym samym swoją główną rywalkę i obejmując tron jako Karol III Neapolitański.
Karol III z Durazzo – władza, konflikty i papieskie napięcia
Karol nie mógł jednak cieszyć się spokojnymi rządami. Jego przeciwnik, Ludwik I Andegaweński, zebrał armię wspieraną przez antypapieża Klemensa VII i ruszył na Neapol. Pomimo przewagi liczebnej wojsk Ludwika, Karol stosował taktykę partyzancką, skutecznie zniechęcając przeciwnika. Ostatecznie wyprawa zakończyła się śmiercią Ludwika w 1384 roku.
Jednak stosunki Karola z Urbanem VI znacznie się pogorszyły. W 1385 roku papież oskarżył go o spisek, co doprowadziło do ekskomuniki i nałożenia interdyktu na Neapol. Karol odpowiedział oblężeniem papieża w Nocera, jednak konflikt nie zakończył się sukcesem dla żadnej ze stron.
Karol III z Durazzo – tron węgierski i tragiczny koniec
Po śmierci Ludwika I Węgierskiego, Karol uznał się za jego prawowitego następcę. W grudniu 1385 roku przejął tron węgierski, odstawiając na boczny tor córkę zmarłego władcy, Marii Węgierskiej. Choć początkowo spotkał się z poparciem lokalnych panów, jego rządy zakończyły się dramatycznie. W lutym 1386 roku Elżbieta Bośniaczka, matka Marii, zorganizowała zamach na króla. Karol został ranny i zmarł w Wyszehradzie 24 lutego 1386 roku.
Z powodu ciągle obowiązującej ekskomuniki jego pochówek odbył się bez ceremonii religijnej.
Z małżeństwa z Małgorzatą z Durazzo Karol doczekał się trójki dzieci:
- Maria z Durazzo (1369–1371) – zmarła w młodym wieku,
- Joanna II Neapolitańska (23 czerwca 1373 – 2 lutego 1435) – późniejsza królowa Neapolu,
- Władysław Neapolitański (11 lutego 1377 – 6 sierpnia 1414) – objął tron po ojcu, a później bezskutecznie dążył do zdobycia korony Węgier.
Śmierć Karola III z Durazzo zakończyła burzliwy okres jego rządów, ale jego potomkowie kontynuowali walkę o wpływy w Europie, pozostawiając trwały ślad w historii średniowiecznych dynastii.
Bibliografia:
- Biogram Karola III z Durazzo [w:] Słownik władców Europy średniowiecznej, J. Dobosz, M. Serwański, I. Czamańska, Poznań 2002.
- Sroka Stanisław A., Genealogia Andegawenów węgierskich, Kraków 2015.
