Zacząć wypada od pierwszej z ważniejszych organizacji feministycznych doby II Rzeczypospolitej. Była nią Narodowa Organizacja Kobiet. Organizacja formalnie działała w latach 1919–1939, jednak jej początki wiążą się już z rokiem 1918, kiedy Polska odzyskała niepodległość i przygotowywała się do pierwszych wyborów parlamentarnych[16]. Kobiety wraz z otrzymanymi prawami wyborczymi chciały zaistnieć na polskiej arenie politycznej. Radość wynikająca z przywrócenia państwu niepodległości skłaniała je do podejmowania działań społecznych, których zadaniem był rozwój odradzającego się państwa. Dołączyły do tego także hasła dotyczące edukacji i innych sfer życia. Zanim jednak powstała NOK, utworzyła się Narodowa Organizacja Wyborcza Kobiet (NOWK). Ta organizacja weszła w skład Narodowego Komitetu Wyborczego, utworzonego przez endecję, którego zadaniem było przygotowanie wyborów do Sejmu Ustawodawczego. Działaczkami, które uzyskały mandaty poselskie, były między innymi: Zofia Sokolnicka i Gabriela Balicka[17]. Po wyborach NOWK przekształciła się 7 V 1919 w NOK. Za nadrzędny cel organizacja ta stawiała sobie uświadomienie polityczne kobiet dające im szansę aktywnego uczestnictwa w życiu politycznym[18]. Zamierzony cel miał być osiągnięty wytyczonymi drogami, do których należały: obrona interesów Kościoła katolickiego, walka o odradzające się państwo, oszczędność, pobożność i pielęgnowanie rodziny, wychowanie młodzieży, walka z obcą kulturą. Do organizacji należały głównie kobiety pochodzące z elit towarzyskich oraz z kręgów inteligenckich i ziemiańskich.
NOK postrzegano jako organizację polityczną ze względu na duży wpływ endecji na jej kierownictwo, jednak jej zarząd chciał uchodzić za organizację społeczną. Przez długi czas przewodniczącą organizacji była Irena Puzynianka, która twierdziła, że jej organizacja nie jest podporządkowana żadnemu stronnictwu politycznemu. NOK była dużą organizacją. Dane na rok 1931 pokazują, że do tej organizacji należało 78 tysięcy pań. Do NOK mogła należeć każda kobieta, która posiadała polskie obywatelstwo i pełnię praw politycznych.
Ciekawym faktem jest także to, że organizacja ta brała udział w wielu akcjach charytatywnych, także na poziomie ogólnokrajowym. Dodatkowo NOK brała udział w pracach dotyczących plebiscytów na Śląsku oraz na Warmii i Mazurach. Narodowa Organizacja Kobiet rozwiązała się kilka miesięcy przed wybuchem II wojny światowej.
Kolejną kobiecą organizacją, powstałą na ziemiach polskich doby II Rzeczypospolitej, było Polskie Stowarzyszenie Kobiet z Wyższym Wykształceniem. Działało ono od roku 1926 i powstało z inicjatywy Międzynarodowej Organizacji Kobiet z Wyższym Wykształceniem (IFUW)[19], której zadaniem było z kolei wytworzenie koleżeńskich więzi między kobietami wykształconymi różnych narodowości. Polski oddział IFUW powstał z inicjatywy dr Stefanii Tatarówny. Zebranie inauguracyjne odbyło się w marcu 1926 roku w Warszawie. Do członkiń należały: Teodora Męczkowska, Karolina Ponikowska, dr Helena Więckowska, dr Helena Waniczek, dr Matylda Biehlerowa, dr Anna Dembińska. Zarząd PSKzWW powołał w niedługim czasie oddziały lokalne. Mimo że stowarzyszenie zrzeszało w swych kręgach kobiety wykształcone, to jednak istniały nieformalne kluby, do których uczęszczały kobiety nieposiadające wyższego wykształcenia. Trzy lata po powstaniu PSKzWW liczyło sobie 600 członkiń, natomiast w 1936 roku liczba kobiet przynależących do stowarzyszenia wynosiła już 1200[20].
Członkinie stowarzyszenia organizowały różnego rodzaju zjazdy, wydawały komunikaty, a także związane były z czasopismem „Kobieta Współczesna”, które wydawane było przez Emilię Grocholską, należącą do PSKzWW. Głównym celem PSKzWW było umożliwienie kobietom wykształconym podjęcia pracy zawodowej. Postulowano także i zabiegano zarówno o stypendia polskie, jak i zagraniczne dla studentek oraz większy dostęp do wiedzy.
Kryzys gospodarczy spowodował, że stowarzyszenie spowolniło swoją aktywność. Do tego wybuch wojny i jej konsekwencje doprowadził do tego, że PSKzWW odrodziło się ponownie w 1945 roku z inicjatywy Męczkowskiej, która nadal chciała propagować przedwojenne idee ugrupowania. Męczkowska wyszła nawet z inicjatywą przygotowania Encyklopedii ruchu kobiecego w Polsce, jednak czasy stalinowskie całkowicie zahamowały aktywność PSKzWW. Nakazano likwidację tego stowarzyszenia, czego przyczyną były jego niezależne kontakty międzynarodowe[21].
Równolegle z dwiema wyżej wymienionymi organizacjami działał także Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet (ZPOK). Powstał on w 1928 roku i związany był z obozem sanacyjnym. Do ZPOK należały: Maria Jaworska, Halina Jaroszewiczowa, Hanna Hubicka, Zofia Moraczewska, Bronisława Dłuska, Anna Szelągowska. Kobiety aprobujące obóz piłsudczykowski postanowiły stworzyć związek, którego członkiniom udało się zdobyć trzy mandaty w wyborach do Sejmu i Senatu[22].
Zadaniem związku było opiekowanie się życiem społecznym i prowadzenie działań, które w przyszłości pozwoliłyby kobietom zaistnieć na arenie publicznej. Dodatkowo kobiety z ZPOK prowadziły działalność charytatywną, walczyły z patologiami w społeczeństwie, prowadziły żłobki i przedszkola.
