27 sierpnia 1492 roku na króla Polski został wybrany Jan Olbracht

Wybór Olbrachta nie był do końca przesądzony. Mimo, iż Kazimierz Jagiellończyk polecił swojego syna aby go wybrano, pojawiły się inne kandydatury. Koronę chcieli również zdobyć Władysław czesko-węgierski, królewicz Zygmunt oraz Piast mazowiecki Janusz II. Przeciwnikiem kandydatury Olbrachta był Zbigniew Oleśnicki. Jednak ostatecznie, dzięki poparciu królowej matki Elżbiety to Jan Olbracht zasiadł na tronie.
Nowy władca był energiczny, ambitny i porywczy. Ulegał nowym prądom w polityce jak i w modzie i obyczaju, czym bardzo się różnił od swoich poprzedników i braci. Chciał przekształcić państwo w duchu renesansowym, czyli ograniczyć wpływy arystokracji i oprzeć się na szerszej rzeszy szlachty.
Jan Olbracht z jednej strony był władcą dbającym o interes państwa, dążącym do wzmocnienia władzy i posiadającym renesansowe wykształcenie i zamiłowania. Z drugiej strony oskarżany był o upór, nieliczeni się z realiami, podejmowanie awanturniczych przedsięwzięć militarnych, które przyniosły klęskę (klęska bukowińska) oraz prowadził hulaszczy tryb życia, co spowodowało, iż zmarł w wieku 41 lat bezżennie i bezdzietnie.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*