Rządy cesarza Fryderyka II Hohenstaufa

Był władcą wyróżniającym się pod każdym względem. Jako jeden z niewielu ówcześnie panujących potrafił czytać i pisać w kilku językach.  Sam był pod wpływem kilku różnych cywilizacji (łacińskiej, bizantyńskiej i arabskiej), podobnie jak Sycylia, którą przyszło mu władać. Jako pierwszy od wielu wieków budował państwo zbiurokratyzowane z silnie scentralizowaną władzą. Przez niektórych uważany za antychrysta. Ostatni imperator z realną i silną władzą w Cesarstwie, który przypieczętował decentralizację Rzeszy, samemu sprawując władzę centralistyczną w Królestwie Sycylijskim.

Wstęp

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie rządów Fryderyka II z dynastii Hohenstaufów, które trwały w latach 1197-1250 w Królestwie Sycylii. Owe królestwo obejmowało wyspę sycylijską oraz południową Italię oraz w latach 1215-1250 (oficjalnie, faktycznie można uznać, że panował już od 1211 roku) w Rzeszy niemieckiej, obejmującej Szwabię, Saksonię, Bawarię, Frankonię, Austrię, Styrię Karyntię, Fryzję, Lotaryngię, Burgundię, północną Italię (Lombardia) – podział z lat, gdy Fryderyk II rządy swoje w Rzeszy przejmował (sprzed transformacji terytorialnej).

Imperator Fryderyk II i sułtan Al-Kamil Wikimedia Commons
Imperator Fryderyk II i sułtan Al-Kamil
Wikimedia Commons

Jerzy Hauziński poświęca sporo uwagi rządom Fryderyka II Hohenstaufa w swoich publikacjach, czego przykładem są dwie monografie poświęcone jego rządom – Imperator „końca świata”. Fryderyk II Hohenstauf i W kręgu uniwersalizmu średniowiecznego „Sacrum Imperium Romanum”. Apogeum i załamanie niemieckiej polityki imperialnej w pierwszej połowie XIII wieku. W tej drugiej monografii ujął rządy Fryderyka nawiązując również do wpływów, jakie wywarł zakon krzyżacki na polskie dzieje. Jako orientalista ujmuje je również pod kątem ludności islamskiej i samej Ziemi Świętej w publikacji Polityka orientalna Fryderyka II Hohenstaufa.

Wiess Ernst Wilhelm w swojej publikacji Cesarz Fryderyk II. Mesjasz czy antychryst określił postać cesarza jako negatywną. Czerpiąc z psychologii wspomniał o trudnym dzieciństwie cesarza, które rzutowało na jego późniejszą politykę. Określił cesarską politykę wobec papieża jako kłamliwą i podstępną, jak i wobec muzułmanów jako zbyt ugodową, wręcz pro-muzułmańską.

Artykuł Mariana Dygo Początki i budowa władztwa zakonu krzyżackiego (1226-1309) w pracy zbiorowej Państwo zakonu krzyżackiego w Prusach. Władza i społeczeństwo zamieścił najnowsze badania dotyczące powstania struktury państwa krzyżackiego w Prusach obalając niektóre mylne twierdzenia, które do dnia dzisiejszego funkcjonują w podręcznikach. Przykładem jest zamieszczona w pracy informacja dotycząca przybycia Krzyżaków na ziemię chełmińską.

Steven Runciman oraz John Powell opisali postać cesarza Fryderyka II i jego rządy głównie pod kątem krucjat do Ziemi Świętej i pod tym kątem są najbardziej wartościowe.

Józef Andrzej Gierowski w swojej publikacji Historia Włoch umieścił rozdział szczególnej wagi dla tej pracy Nieudane próby stworzenia Królestwa Bożego na ziemi i kryzys tradycyjnych ośrodków władzy wzmiankując o Fryderyku II. Sam rozdział akcentuje głównie na panowanie papieży w czasach Fryderyka. Opisał tam dokładne przyczyny upadku moralnego, jak i politycznego autorytetu papiestwa, genezę wyprowadzając z XIII wieku.

Gawlas Sławomir w artykule Rzesza Niemiecka w XII-XIII wieku, [w:] Rozkwit średniowiecznej Europy napisał ogólny zarys dziejów Niemiec w XII i XIII wieku opisując dokładnie przyczyny i przebieg transformacji ustroju feudalnego tamże.

W Historii Kościoła katolickiego, w rozdziale Podwójny miecz władzy (1140-1294) dokładniej opisane zostało papiestwo z okresu walki o „dominium mundi”, niż samo panowanie Fryderyka II, jednak dany problem należy rozpatrywać nie tylko ze strony samego cesarza, lecz również papieża.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*