Umundurowanie Panzer Regiment „Herman Göring”

Włochy kontynentalne 1943 – 1944

W połowie sierpnia 1943 r. w obliczu pewnej klęski, oddziały broniące Sycylii zostały przerzucone z wyspy do Włoch kontynentalnych. Niedługo później dywizja wzięła udział w ciężkich walkach pod Salerno i Neapolem, a po raz kolejny starła się z aliantami w rejonie Anzio w styczniu 1944 r. Włoską kampanię jednostka zakończyła w lipcu tego samego roku w okolicach Florencji, kiedy to rozpoczął się przerzut dywizji na front wschodni – do Generalnego Gubernatorstwa. Przez początkowy okres walk we Włoszech kontynentalnych park maszynowy w dywizyjnym pułku pancernym nie uległ zbyt wielu zmianom. Nieprzerwanie podstawowym czołgiem pozostawał Panzer III oraz Panzer IV. Dopiero wiosną 1944 r. zaczęła zwiększać się ilość tego drugiego pojazdu, jednocześnie wycofując z użycia większość Panzer III. Pełną wymianę sprzętu przeszedł natomiast III batalion pułku – wyeksploatowane działa samobieżne StuG III wymieniono na 21 sztuk nowych niszczycieli czołgów Jagdpanzer IV, które dywizja miała okazję używać jako jedna z pierwszych. W międzyczasie siłę Panzer Regiment HG zwiększono też o 8 pojazdów Flakpanzer 38t [4]. Dodatkowo wiosną 1944 r. dywizja zmieniła swoją nazwę z Panzer-Division „Hermann Göring” na Fallschirm-Panzer-Division „Hermann Göring”, co podkreślało przynależność jednostki do Luftwaffe [5].

Gdy dywizja przygotowywała się do obrony południowych Włoch, faszystowska władza traciła poparcie czego efektem było odsunięcie Mussoliniego od władzy i zawarcie rozejmu z Aliantami na początku września. Od tego momentu Włochy stały się przeciwnikiem III Rzeszy, z tego też względu zawczasu doszło do masowego rozbrajania armii włoskiej [6]. W ten sposób do różnych jednostek niemieckich znajdujących w kontynentalnych Włoszech trafiła spora ilość włoskiego umundurowania, wyposażenia oraz uzbrojenia. Działania te przełożyły się również na umundurowanie pancerniaków z Panzer Regiment „HG” w późniejszym okresie wojny. Podobnie jak w początkowym okresie funkcjonowania jednostki, podstawowym mundurem załóg czołgów był czarny sort mundurowy wojsk pancernych, jednak występowało wiele nietypowych wariantów. W użyciu wciąż pozostawały pojedyncze elementy sortu tropikalnego, jak koszule, czapki czy furażerki. Dodatkowo w drugiej połowie 1943 r. do jednostki trafiły pierwsze egzemplarze Feldmutze M43 – czapek z daszkiem – w tym przypadku uszytych z czarnego materiału. Mimo pojawienia się nowego nakrycia głowy, wciąż dominował starszy model w postaci czarnej furażerki. Jednak poza mieszanką wcześniej już używanych elementów umundurowania u czołgistów Panzer Regiment „HG” pojawiły się wspomniane już wcześniej elementy umundurowania włoskiego w postaci czarnych koszul oraz pasów używanych przez MVSN [7], a później przez Czarne Brygady. Oprócz włoskich czarnych koszul, pojawiały się również koszule rodzimej produkcji, dedykowane dla wojsk pancernych oraz drelichowy sort mundurowy przewidziany dla żołnierzy Luftwaffe. Ciekawostką są również archiwalne zdjęcia dowodzące wykorzystania w pułku górskich anoraków oraz pokrowców na hełmy i bluz maskujących w kamuflażach używanych przez Waffen SS. Warto dodać, że w międzyczasie zmieniła się barwa broni dla pułku pancernego – od czerwca 1943 r. obowiązującym kolorem obszyć naramienników stał się różowy, podobnie jak i w reszcie wojsk pancernych. W praktyce nie doszło jednak do pełnej unifikacji, stąd też do samego końca wojny zdarzały się wczesne naramienniki z białą barwą broni. Niezmienne pozostały natomiast patki kołnierzowe, które przez cały okres funkcjonowania dywizji występowały w białym kolorze.

Niszczyciel czołgów Jagdpanzer IV
Fot. Wikimedia Commons

Artykuł składa się z więcej niż jednej strony. Poniżej znajdziesz numerację stron.

One Comment

  1. „czołgi ciężkie KV-2” Litości!

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*