Ostatnie wydarzenia z kalendarium historycznego

12 sierpnia 1399 roku doszło do wielkiej bitwy nad rzeką Worsklą

12 sierpnia 1399 roku doszło do wielkiej bitwy nad rzeką Worsklą

12 sierpnia 1399 r. doszło do wielkiej bitwy nad rzeką Worsklą gdzie armia litewsko-ruska pod wodzą wielkiego księcia litewskiego Witolda starła się z ponad dwukrotnie liczniejszą armią tatarską dowodzoną przez Temur Kutługa i Edygeja. Wojska Witolda były wspierane również przez wojska krzyżackie, polskie i mołdawskie. Bitwa zakończyła się sromotną klęska sprzymierzonej armii.

W 1399 r. Witold zorganizował wielką wyprawę na Tatarów. Jej celem było przywrócenie do władzy chana Złotej Ordy (Tochtamysza), który w zamian za pomoc obiecywał Witoldowi rządy na Rusi. Do udziału w bitwie książę przekonał również Zakon (pokój saliński), który przysłał mu posiłki wojskowe. Również król Polski Władysław Jagiełło przychylnie odniósł się do ekspedycji i wyraził zgodę na ochotniczy zaciąg do Witolda, który został przeprowadzony w Królestwie. Na czele polskich wojsk stanął Spytek z Melsztyna. Również dzięki zabiegom polskiej dyplomacji papież ogłosił w Europie krucjatę, nadając jej uczestnikom status krzyżowców.

Pieczołowicie przygotowana wyprawa zakończyła się ogromną klęską sprzymierzonych wojsk w bitwie nad Worsklą. Armia księcia Witolda, która wcześniej podzieliła się na 7 warownych obozów dała się zaskoczyć przez dwie duże armie tatarskie i w porę nie zdążyła połączyć się a także umocnić swoich pozycji. Stopniowo sprzymierzeni zostali okrążeni i duża część armii została wybita. Witold ze Świdrygiełłą zdołali ujść z życiem. Przeżyli również Tochtamysz wraz z synem. 

Na polu bitwy śmierć znalazł m.in. Spytek z Melsztyna i dwóch braci Jagiełły. Zginął również hospodar mołdawski Stefan. Klęska ta pogrzebała ostatecznie plany opanowania przez Witolda wszystkich ziem ruskich i oznaczała załamanie się jego dotychczasowej wschodniej polityki.

Zdj. Wikimedia Commons

Partnerzy



Przewiń do góry